Philippe de Villiers
| Philippe de Villiers | |
 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 25 marca 1949 Boulogne |
| Poseł do PE VII kadencji | |
| Przynależność polityczna | Ruch dla Francji |
| Okres urzędowania | od 14 lipca 2009 |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
 Kolekcja cytatów w Wikicytatach |
|
Philippe Le Jolis de Villiers de Saintignon (ur. 25 marca 1949 w Bolougne) – francuski polityk, wicehrabia, były parlamentarzysta, eurodeputowany, założyciel eurosceptycznego Ruchu dla Francji.
Życiorys[edytuj]
Z wykształcenia prawnik. W 1973 ukończył Instytut Nauk Politycznych w Paryżu, w 1978 uzyskał promocję w École nationale d'administration.
Początkowo pracował w administracji rządowej (w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych), następnie w administracji departamentalnej jako dyrektor biura prefekta.
Zaangażował się w działalność Unii na rzecz Demokracji Francuskiej. Od 1987 do 1994 sprawował mandat deputowanego do Zgromadzenia Narodowego. Jednocześnie od 1988 nieprzerwanie sprawuje urząd przewodniczącego rady generalnej departamentu Wandea.
W 1994 został wybrany do Parlamentu Europejskiego, w którym zasiadał do 1997. Philippe de Villiers otwierał w tych wyborach listę dysydentów z UDF, sprzeciwiających się proeuropejskiej polityce partii. Po dość dobrym wyniku wyborczym jesienią 1994 zainicjował powołanie nowej partii pod nazwą Ruch dla Francji[1]. W 1995 wystartował w wyborach prezydenckich, uzyskując około 4,7% głosów.
W 1997 ponownie został posłem niższej izby krajowego parlamentu. Dwa lata później sprzymierzył się z Charlesem Pasqua i jego RPFIE. Wspólna lista zajęła drugie miejsce w wyborach europejskich, sam Philippe de Villiers przez kilka miesięcy sprawował ponownie mandat europosła. Został też wiceprezydentem wspólnej partii, z której odszedł po kilku miesiącach, reaktywując w 2000 MPF[1].
W 2002 uzyskał reelekcję w swoim okręgu wyborczym do Zgromadzenia Narodowego XII kadencji. W 2004 po raz trzeci wybrano go do Parlamentu Europejskiego. Zasiada w grupie Niepodległość i Demokracja.
Głosi poglądy eurosceptyczne i tradycjonalistyczne, krytykując postępującą integrację europejską. Jako pierwszy użył wyrażenia "polski hydraulik" w publicznej debacie dotyczącej proponowanej dyrektywy unijnej[2].
W 2007 ponownie wystartował w wyborach prezydenckich, osiągając wynik 2,2% głosów. W drugiej turze poparł kandydaturę Nicolasa Sarkozy'ego. Przed wyborami do Parlamentu Europejskiego w 2009 zaangażował się w tworzenie francuskiego oddziału partii Libertas, w wyborach jako jedyny kandydat tego komitetu uzyskał mandat posła do PE.
