Philippe de Villiers

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Philippe de Villiers
Philippe de Villiers - Meeting in Toulouse for the 2007 French presidential election 0165 2007-04-16 cropped.jpg
Data i miejsce urodzenia 25 marca 1949
Boulogne
Przynależność polityczna Ruch dla Francji
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Philippe Le Jolis de Villiers de Saintignon (ur. 25 marca 1949 w Boulogne) – francuski polityk, wicehrabia, były parlamentarzysta krajowy, eurodeputowany, założyciel i lider Ruchu dla Francji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Z wykształcenia prawnik. W 1973 ukończył Instytut Nauk Politycznych w Paryżu, w 1978 uzyskał promocję w École nationale d'administration.

Początkowo pracował w administracji rządowej (w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych), następnie w administracji departamentalnej jako dyrektor biura prefekta.

Zaangażował się w działalność Unii na rzecz Demokracji Francuskiej. Od 1987 do 1994 sprawował mandat deputowanego do Zgromadzenia Narodowego. Jednocześnie od 1988 nieprzerwanie sprawuje urząd przewodniczącego rady generalnej departamentu Wandea.

W 1994 został wybrany do Parlamentu Europejskiego, w którym zasiadał do 1997. Philippe de Villiers otwierał w tych wyborach listę dysydentów z UDF, sprzeciwiających się proeuropejskiej polityce partii. Po dość dobrym wyniku wyborczym jesienią 1994 zainicjował powołanie nowej partii pod nazwą Ruch dla Francji[1]. W 1995 wystartował w wyborach prezydenckich, uzyskując około 4,7% głosów.

W 1997 ponownie został posłem niższej izby krajowego parlamentu. Dwa lata później sprzymierzył się z Charlesem Pasqua i jego RPFIE. Wspólna lista zajęła drugie miejsce w wyborach europejskich, sam Philippe de Villiers przez kilka miesięcy sprawował ponownie mandat europosła. Został też wiceprezydentem wspólnej partii, z której odszedł po kilku miesiącach, reaktywując w 2000 MPF[1].

W 2002 uzyskał reelekcję w swoim okręgu wyborczym do Zgromadzenia Narodowego XII kadencji. W 2004 po raz trzeci wybrano go do Parlamentu Europejskiego. Zasiada w grupie Niepodległość i Demokracja.

Głosi poglądy eurosceptyczne i tradycjonalistyczne, krytykując postępującą integrację europejską. Jako pierwszy użył wyrażenia "polski hydraulik" w publicznej debacie dotyczącej proponowanej dyrektywy unijnej[2].

W 2007 ponownie wystartował w wyborach prezydenckich, osiągając wynik 2,2% głosów. W drugiej turze poparł kandydaturę Nicolasa Sarkozy'ego. Przed wyborami do Parlamentu Europejskiego w 2009 zaangażował się w tworzenie francuskiego oddziału partii Libertas, w wyborach jako jedyny kandydat tego komitetu uzyskał mandat posła do PE.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]