Pierre Klossowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Pierre Klossowski (ur. 9 sierpnia 1905 w Paryżu, zm. 12 sierpnia 2001 tamże) – francuski pisarz, filozof, malarz, syn historyka sztuki Ericha Klossowskiego i malarki Baladine Klossowskiej, brat malarza Balthusa (Baltazara Kłossowskiego).

Życie i twórczość[edytuj | edytuj kod]

Urodzony w Paryżu, w rodzinie polsko-żydowskiej, już w dzieciństwie cieszył się opieką intelektualną Rainera Marii Rilkego (który przez wiele lat był przyjacielem jego matki po separacji z ojcem). W latach dwudziestych pracował dla André Gide'a jako jego prywatny sekretarz i współwydawca trylogii wyrażającej jego filozofię odkrywania samego siebie przez hedonizm i eksperymenty seksualne. We wczesnych latach trzydziestych mentorem Klossowskiego miał się stać markiz de Sade, którego dziełu poświęcił wiele własnych prac, zajmując się filozoficznymi implikacjami sadycznego ekscesu, przemocy i amoralności. W owym okresie Klossowski przystąpił do ruchu surrealistycznego - poznał wówczas Roberta Desnosa, Paula Eluarda i Georges'a Bataille'a.

Zafascynowany nowymi technologiami oraz tym, jaką rolę mogą one odegrać w życiu kulturalnym, Klossowski zajął się dziełem Waltera Benjamina, którego esej o Dziele sztuki w okresie reprodukcji mechanicznej przełożył na francuski. Zainteresowania teologią sprawiły w końcu, że pod koniec 1939 roku Klossowski wstąpił do zakonu dominikanów w Lesse. II wojnę światową spędził na studiach teologicznych, pracował również, pełniąc posługę duszpasterską w obozie dla internowanych w Vichy, ostatecznie jednak - nie otrzymując święceń kapłańskich - tuż przed wyzwoleniem porzucił klasztor i zakon.

Jako członek założyciel powołanej do życia w 1944 roku grupy Dieu vivant, zajmującej się problematyką moralną w związku z okupacją, Klossowski przystąpił też pod koniec lat czterdziestych do ruchu egzystencjalistycznego - pisał wówczas do Les Temps Modernes. W 1954 roku Klossowski opublikował Roberte ce soir - drugą nowelę i pierwszą część trylogii erotycznej. Zachęcony przez wydawcę, by opublikować wersję "luksusową" - ilustrowaną (miała być sprzedawana w subskrypcji, by uniknąć konfiskaty przez cenzurę) - zwrócił się do swego brata Balthasar (znanego lepiej jako Balthus) z prośbą o wykonanie grafik. Wykonane przez brata prace nie zadowoliły pisarza - w ten sposób sam zaczął malować, zachęcany zresztą do tego przez Bataille'a, Giacomettiego i André Massona.

W 1969 roku Klossowski opublikował Nietzsche et le cercle vicieux - pracę, która miała wywrzeć wielki wpływ na innych współczesnych mu filozofów, wśród których znaleźli się: Michel Foucault, Gilles Deleuze, Jean-François Lyotard.

Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
z Pierre'a Klossowskiego

Wybrane dzieła[edytuj | edytuj kod]

  • Sade mon prochain, Paris, Seuil, 1947
  • La Vocation suspendue, Paris: Gallimard,1950
  • Un si funeste désir Paris: Gallimard, 1963
  • Le Baphomet, Paris, Mercure de France, 1965
  • Les Lois de l'hospitalité Paris: Gallimard, 1965 (Robertetrilogie: La Révocation de l'Édit de Nantes (1959), Roberte ce soir (1954) und Le Souffleur (1960))
  • Roberte Ce Soir and the Revocation of the Edict of Nantes, Dalkey Archive Press, 2002, ISBN 1-56478-309-X
  • Nietzsche et le cercle vicieux, Paris, Mercure de France, 1969
  • Le Bain de Diane, Paris, Gallimard, 1980
  • Écrits d'un monomane: Essais 1933-1939, Paris: Gallimard, 2001
  • Tableaux vivants: Essais critiques 1936-1983, Paris: Gallimard, 2001
  • L'adolescent immortel, Paris: Gallimard, 2001
  • La Monnaie vivante, Paris: Gallimard, 2003

Tłumaczenia tekstów na język polski[edytuj | edytuj kod]

  • Sade, mój bliźni, przełożyli Bogdan Banasiak i Krzysztof Matuszewski, Spacja-Aletheia, Warszawa 1992 (Sade mon prochain 1947)
  • Nietzsche i błędne koło, przełozył Bogdan Banasiak, Wydawnictwo KR, Warszawa 1996 (Nietzsche et le cercle vicieux 1969)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • A. Marroni, Klossowski e la comunicazione artistica, Centro Internazionale Studi di Estetica, 39, Palermo 1993;
  • A. Marroni, Pierre Klossowski. Sessualità, vizio e complotto nella filosofia, Costa & Nolan, Milano 1999, ISBN 978-88-7648-383-7;
  • A. Marroni, Laws of perversion and hospitality in Pierre Klossowski, "Journal of European Psychoanalysis", 25, 2007;
  • A. Marroni, L'arte dei simulacri. Il dèmone estetico di Pierre Klossowski, Costa & Nolan, Milano 2009, ISBN 978-88-7437-124-2.
  • Ian James: Pierre Klossowski: The Persistence of a Name, Legenda, 1999.
  • Leslie Hill: Bataille, Klossowski, Blanchot: Writing at the Limit, Oxford: Oxford University Press, 2001
  • Pierre Klossowski and Maurice Blanchot, Decadence of the Nude. Ed. Sarah Wilson. Introduction by Alyce Mahon. London: Black Dog Publishing, 2003 ISBN 1-901033-62-7.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]