André Gide

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
André Gide w roku 1920

André Gide (ur. 22 listopada 1869 w Paryżu, zm. 19 lutego 1951 tamże) – prozaik francuski. André Gide został laureatem Nagrody Nobla w dziedzinie literatury za rok 1947. Był biseksualistą[1] i prekursorem ruchu homoseksualnego we Francji[2]. Urodził się w rodzinie protestanckiej. W pewnym okresie swego życia skłaniał się ku katolicyzmowi, który wkrótce odrzucił. Napisał nawet uznaną za bluźnierczą powieść Lochy Watykanu. W pierwszej połowie XX wieku był pisarzem światowej sławy. Najważniejszymi dziełami w jego twórczości są Fałszerze, Lochy Watykanu, Immoralista oraz Dzienniki.

W swojej twórczości wyrażał skrajny indywidualizm i odrzucenie tradycyjnych norm moralnych. Głosił immoralizm[potrzebne źródło]. Przez pewien okres swego życia zafascynowany był komunizmem. Jednak po podróży do ZSRR, którą opisał, zmienił poglądy. Jego krytyka ZSRR[3] wywołała falę odpowiedzi, np. Romain Rollanda czy Stanislava Kostki Neumanna.

Gide tworzył narrację w oparciu o wiele wspóistniejących wątków. Postacie kreowane przez Gide dążyły do wyzwolenia się z niewidzialnych ograniczeń determinującego je świata.

Silny wpływ na jego osobowość wywarły dzieła Fiodora Dostojewskiego i Fryderyka Nietzschego.

Jego dzieła zostały umieszczone już po jego śmierci w Indeksie Ksiąg Zakazanych. Wywarł on bardzo silny wpływ na twórczość Jeana Paula Sartre'a.

Członek ruchu antyimperialistycznego we Francji w okresie międzywojennym.

Dzieła[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. André Gide w bazie Notable Names Database (ang.)
  2. Culture and customs of France, H. Scott;Greenwood Press, USA; ISBN 0-313-32892-7 (str.77)
  3. André Gide: Powrót z ZSRR. Biblioteka Polska, 1937.