Pioneer 1

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pioneer 1
Pioneer able.png
Inne nazwy Able 2, Thor-Able 2
Indeks COSPAR 1958-007A
Zaangażowani Stany Zjednoczone NASA, USAF (USA)
Rakieta nośna Thor Able I
Miejsce startu Cape Canaveral Air Force Station, USA
Orbita
(docelowa, początkowa)
Apogeum 113 854 km
Czas trwania
Początek misji 11 października 1958 (08:42:13 UTC)
Powrót do atmosfery 13 października 1958
Wymiary
Kształt podwójny ścięty stożek
Wymiary dł. całkowita 0,76 m
śr. maks 0,74 m
Masa całkowita 34,2 kg
Masa ładunku użytecznego 17,8 kg
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Pioneer 1 – niedoszła sonda Księżyca. Pierwsza misja NASA. Wystrzelony przy udziale US Air Forces. Miał osiągnąć orbitę okołoksiężycową i wykonać zdjęcia powierzchni Księżyca. Misja nie powiodła się w całości.

Opis misji[edytuj | edytuj kod]

Misją Pioneera 1 miało być badanie promieniowania jonizującego i kosmicznego, pola magnetycznego i mikrometeoroidów w sąsiedztwie Ziemi i Księżyca oraz wykonanie zdjęć powierzchni Księżyca.

Z powodu awarii rakiety nośnej Thor Able I sonda nie zdołała wejść na orbitę okołoksiężycową. Awarię spowodował nieprawidłowo ustawiony zawór w górnym członie rakiety, wskutek czego akcelerometr podawał błędne dane. Spowodowało to niewielki błąd w prędkości i kierunku lotu poszczególnych członów rakiety (drugi człon rakiety leciał odchylony o 3,5 stopnia od właściwego kierunku) oraz o 10 s za wczesne wyłączenie silnika drugiego członu. Trzeci człon rakiety nośnej, jeszcze bardziej odchylony od planowanej trajektorii, wygenerował ciąg za mały do osiągnięcia drugiej prędkości kosmicznej. Statek wszedł na bardzo wydłużoną orbitę balistyczną. Próby wprowadzenia go na orbitę okołoksiężycową za pomocą własnych silników nie powiodły się. Po 43 godzinach lotu, 13 października o godz. 3:46 GMT wszedł do atmosfery nad południowym Pacyfikiem. Pioneer 1 zwrócił niewielką ilość użytecznych danych naukowych dotyczących pasów radiacyjnych, przepływu jonów, oscylacji hydromagnetycznych pola magnetycznego (pierwsze w historii), gęstości mikrometeoroidów i międzyplanetarnego pola magnetycznego.

Budowa i działanie[edytuj | edytuj kod]

Pioneer 1 składał się z dwóch sekcji w kształcie ściętych stożków stykających się szerszą podstawą z płaską sekcją cylindryczną. Cylinder miał średnicę 74 cm. Całkowita wysokość kadłuba sondy wynosiła 76 cm. Wzdłuż osi statku umieszczono silnik rakietowy z 11 kg stałego materiału pędnego. Górna sekcja stożkowa posiadała osiem małych silników odrzutowych, które po wyczerpaniu paliwa mogły zostać odrzucone od sondy. Układy napędu zasilały baterie niklowo-kadmowe, baterie srebrowe zasilały system telewizyjny, a pozostałe obwody były zasilane z baterii rtęciowych. Statek był stabilizowany obrotowo (1,8 obr./s).

Ładunek[edytuj | edytuj kod]

Całkowita masa aparatury naukowej Pioneera 1 wynosiła 17,8 kg.

Do łączności służyły:

  • Nadajnik radiowy 108,06 MHz do nadawania danych (dipol elektryczny – telemetria, 300 mW; dipol magnetyczny – dane z systemu TV, 50 W)
  • Odbiornik radiowy 115 MHz do odbioru komend z Ziemi (dipol elektryczny)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]