Plac Na Rozdrożu w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Flag of Warsaw.svg Warszawa
plac
Na Rozdrożu
Ujazdów
Plac Na Rozdrożu widziany z gmachu Ministerstwa Sprawiedliwości
Plac Na Rozdrożu widziany z gmachu Ministerstwa Sprawiedliwości
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
plac Na Rozdrożu
plac Na Rozdrożu
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
plac Na Rozdrożu
plac Na Rozdrożu
Ziemia 52°13′10,2000″N 21°01′29,4683″E/52,219500 21,024852
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Plac Na Rozdrożu w 1939 roku
Ścieżka rowerowa na placu Na Rozdrożu

Plac Na Rozdrożu – plac w Śródmieściu Warszawy.

Układ[edytuj | edytuj kod]

Zbiegają się tutaj ulice:

Układ dwupoziomowego placu został podporządkowany poprowadzonej tędy Trasie Łazienkowskiej. Biegnie ona dolnym poziomem w tunelu pod placem, natomiast górnym poprowadzono al. Jana Chrystiana Szucha i Al. Ujazdowskie oraz pozostałe dwie ulice, mające jednak charakter w całym układzie drugorzędny. Obydwa poziomy łączy ze sobą system zjazdów, który nie jest jednak kompletny – tj. ruch nie we wszystkich kierunkach jest w obrębie placu możliwy.

W czasie modernizacji plac został wyposażony w liczne połączenia podziemne dla pieszych, w zachodniej jego części powstał również placyk z fontanną.

Plac Na Rozdrożu jest jednym z najważniejszych w Warszawie węzłów komunikacyjnych. Spotykają się tu łącznie 24 linie autobusowe, w tym 2 nocne.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Plac powstał w roku 1768 jako część Osi Stanisławowskiej[1] i wielkiego założenia, tzw. Ujazdowskiego, w ramach którego powstać miał system gwiaździstych placów z główną osią przecinającą Zamek Ujazdowski. Plac Na Rozdrożu miał być z tego systemu placem pierwszym i w pewnym sensie najważniejszym. Autorem jego założenia był August Moszyński. Od wyznaczonego na przecięciu Traktu Królewskiego z Drogą Królewską (ob. aleja Wyzwolenia i ulica Nowowiejska) placu wytyczono cztery aleje, z których trzy przetrwały do dziś, zaś czwartą zastąpiła Trasa Łazienkowska, drastycznie zniekształcając układ placu.

W wieku XIX plac, znajdujący się poza ścisłą zabudową miejską, był wraz z placem Ujazdowskim miejscem wielu zabaw i wystaw. Pod koniec wieku wzniesiona na nim została cerkiew, służąca rosyjskiemu garnizonowi, stacjonującemu w rozległym zespole koszarowym u podnóża skarpy. Cerkiew została rozebrana w latach 20. XX wieku.

Przez pewien okres, przed wybuchem II wojny światowej, nosił nazwę Plac Wolności[2].

Wraz z budową w latach 1971–1974 Trasy Łazienkowskiej układ placu uległ bardzo daleko idącym zmianom i przekształceniu. Na potrzeby stworzenia nowoczesnego węzła komunikacyjnego uzyskał obecną, dwupoziomową formę wraz z placykiem z fontanną w części zachodniej. Znacznemu zatarciu w związku z tym uległa również przecinająca go historyczna oś stanisławowska.

10 listopada 2006 roku u zbiegu alei Szucha i Alei Ujazdowskich odsłonięto pomnik Romana Dmowskiego, który stał się przedmiotem protestów[3][4].

Otoczenie[edytuj | edytuj kod]

Plac Na Rozdrożu jest ważnym węzłem komunikacyjnym, ale w jego otoczeniu znajduje się również wiele interesujących miejsc i obiektów. Warto zwrócić uwagę na:

W pobliżu placu, nad przykrytą Trasą Łazienkowską, planowana jest budowa Muzeum Historii Polski według projektu pracowni Bohdana Paczowskiego - Paczowski et Fritsch Architectes z Luksemburga.

Przypisy

  1. Kwiryna Handke: Dzieje Warszawy nazwami pisane. Warszawa: Muzeum Historyczne m.st. Warszawy, 2011, s. 167.
  2. Jerzy S. Majewski: Warszawa tuż przed wojną: rosną potężne gmachy (pol.). warszawa.gazeta.pl. [dostęp 6 maja 2012].
  3. Pomnik Dmowskiego wzbudza kontrowersje, Gazeta Wyborcza 18.10.2006
  4. Jan Żaryn. Nie wyrzucajmy Dmowskiego na śmietnik historii. „Rzeczpospolita”, 2006-10-24. Warszawa.