Plan Czteroletni (Polska)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy Planu Czteroletniego w II Rzeczypospolitej. Zobacz też: inne znaczenia tego pojęcia.

Plan Czteroletni – plan rozwoju gospodarczego, opracowany przez otoczenie wicepremiera i ministra skarbu Eugeniusza Kwiatkowskiego. Plan Czteroletni miał zapewnić wzrost eksportu, zmniejszenie bezrobocia, polepszenie zaopatrzenia dla wojska. Najważniejszym założeniem była walka ze skutkami kryzysu, doprowadzenie do trwałego ożywienia gospodarczego w II RP oraz uzyskanie niezależności gospodarczej przez państwo polskie.

Realizacja Planu Czteroletniego rozpoczęła się w lipcu 1936 roku i miała trwać do czerwca 1940 roku. Planowane wydatki na realizację Planu miały wynieść 1,8 miliarda ówczesnych złotych, a osiągnęły 2,4 miliarda. Państwowa propaganda podała, że Plan Czteroletni został wykonany w 3 lata, w rzeczywistości jednak wykonany został w ok. 80%, przy czym te 20% było niezbędne do tego by samodzielnie działało ok. 50% inwestycji[potrzebne źródło]. Równocześnie budowano osiedla mieszkalne dla robotników z całą własną infrastrukturą.

Skutkiem realizacji Planu było powstanie zakładów przemysłu zbrojeniowego, lotniczego, chemicznego; tworzono huty, walcownie, zakłady produkcji gumy i kauczuku. Głównymi miejscami realizacji były COP i Gdynia oraz Warszawski Okręg Przemysłowy.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]