Pleurotomarie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pleurotomarie
Pleurotomariidae
(Swainson, 1840)
Okres istnienia: od kambru po współczesność
Muszla pleurotomarii z gatunku Entemnotrochus rumphii. Widoczna charakterystyczna dla rodziny szczelina
Muszla pleurotomarii z gatunku Entemnotrochus rumphii. Widoczna charakterystyczna dla rodziny szczelina
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ mięczaki
Gromada ślimaki
Podgromada Vetigastropoda
Nadrodzina Pleurotomarioidea
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Skamieniała muszla gatunku Pleurotomaria niloticiformes w Muzeum Geologicznym w Kopenhadze

Pleurotomarie (Pleurotomariidae) – rodzina prymitywnych, reliktowych ślimaków morskich[1][2]. Muszle w kształcie regularnego stożka, przypominające muszle trochusów, co odzwierciedla się w nazwach łacińskich współcześnie żyjących rodzajów. Różnią się od nich szczeliną, biegnącą wzdłuż ostatniego skrętu przez jego końcową część. Maksymalny znany nam wymiar muszli to 20,7 cm[3].

Pleurotomarie zamieszkują ciepłe morza[2]. Dawni przedstawiciele rodzaju Pleurotomaria występują wokół Japonii, Moluków oraz w Morzu Karaibskim[3]; zasięg całej rodziny nie jest nam znany, ponieważ pozostała większość gatunków może wykraczać rozmieszczeniem poza te obszary. Przynajmniej część pleurotomarii to gatunki głębinowe, występujące co najmniej do głębokości 3000 m[1]. Ślimaki z tej rodziny znane są od kambru[2]. Ich skamieniałości znajdowane są również na terenie Polski[4].

Skamieniała muszla pleurotomarii z rodzaju Pyrgotrochus

Rodzaje[edytuj | edytuj kod]

Do rodziny pleurotomarii zaliczają się 4 współcześnie żyjące rodzaje z 30 gatunkami:

Rodzaj pleurotomaria (Pleurotomaria), do którego dawniej zaliczano 8 gatunków obecnie żyjących, dzisiaj jest uważany za grupujący jedynie formy kopalne, a wspomniane gatunki przeniesiono do innych rodzajów[5]. Gatunków kopalnych należących do samego tylko rodzaju Pleurotomaria liczono w 1988 r. kilka setek[3].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Mały słownik zoologiczny. Bezkręgowce. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1976, s. 196.
  2. 2,0 2,1 2,2 Václav Pfleger, Jiří Pradáč: Krása lastur. Praga: Československé akademie věd, 1981, s. 60, 61. (cz.)
  3. 3,0 3,1 3,2 Жизнь животных. T. II. Moskwa: "Просвещение", 1988, s. 21. ISBN 5090004455. (ros.)
  4. Rezerwat przyrody nieożywionej "Kra Jurajska".
  5. Pleurotomaria (ang.). World Register of Marine Species.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]