Pokrywa śródmózgowia
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Pokrywa śródmózgowia – najbardziej grzbietowo położona część śródmózgowia. Składa się z czterech wzgórków opartych na blaszce pokrywy. Każdy wzgórek łączy się za pomocą ramienia z odpowiednim ciałem kolankowatym. Wyróżnia się:
- wzgórki górne – leżą pod płatem ciała modzelowatego, a pomiędzy nimi jest położona szyszynka. Ramiona wzgórków górnych dochodzą do ciał kolankowatych bocznych. Z istoty szarej wzgórków wychodzi droga pokrywowo-rdzeniowa, która jest odpowiedzialna za wzrokowe i słuchowe odruchy obronne. Wzgórki górne stanowią więc podkorowy ośrodek wzroku.
- wzgórki dolne – są przykryte przez móżdżek. Ze szczeliny pomiędzy wzgórkami wychodzi ku dołowi wędzidełko zasłony rdzeniowej górnej. Bocznie od wędzidełka wychodzi z mózgowia nerw IV. Ramię wzgórka dolnego łączy się z ciałem kolankowatym przyśrodkowym. Jądro wzgórka dolnego, które przyjmuje większą część włókien wstęgi bocznej, jest podkorowym ośrodkiem słuchu.
Bibliografia [edytuj]
- Anatomia człowieka. Witold Woźniak (red.). Wrocław: Urban & Partner, 2003. ISBN 83-87944-22-X.
- Anatomia człowieka. Przewodnik do ćwiczeń. Tom 4 – Centralny układ nerwowy i narządy zmysłów. Wrocław 2000.
|
|||||||||||||||||||||||