Powroźnictwo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
XV-wieczny warsztat powroźniczy

Powroźnictworzemiosło wykonywane przez powroźnika, polegające na produkcji lin i powrozów poprzez splatanie lub skręcanie kilku oddzielnych sznurów; najczęściej z pasów skóry lub włókien konopi, sizalu, manili, juty i innych.

Powroźnictwo było rzemiosłem rozpowszechnionym, bowiem sznurów i lin używano w wielu dziedzinach życia, jednak rozwijało się najbardziej dynamicznie tam zwłaszcza, gdzie towarzyszyło szkutnictwu. W roku 1526 w dawnej gdańskiej stoczni zatrudnionych było 253 cieśli i 15 powroźników[1]. Uprawianie tego rzemiosła uważane było za przywilej, a zgoda była zazwyczaj uzależniona od decyzji władz miejskich.

Przypisy

  1. Maria Bogucka: Rozwój rzemiosła [w:] Historia Gdańska, Tom II, 1454-1655, Wyd. Morskie Gdańsk 1982, s.205

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Encyklopedia PWN