Powstanie Sulimy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Powstanie Sulimy – powstanie kozackie przeciw I Rzeczypospolitej dowodzone przez Iwana Sulimę w 1635 roku.

Przyczyny powstania[edytuj | edytuj kod]

W 1635 roku Sejm wydał nowe rozporządzenie ograniczające swobody kozackie, zmniejszające liczbę wojska zaporoskiego i uchwalił budowę twierdzy Kudak, z której można było sprawować nadzór nad Kozaczyzną i całym Zaporożem.

Przebieg[edytuj | edytuj kod]

Z nocy z 3 na 4 sierpnia (Podhorodecki 1978:325) lub 11 na 12 sierpnia 1635 roku (Dzięgielewski 1995:212) powracający z wyprawy łupieżczej nad Morzem Czarnym Iwan Sulima wraz z Kozakami nierejestrowymi zaatakował i zdobył nowo zbudowaną polską twierdzę Kudak. Załoga zaskoczona tym atakiem nie zdołała się obronić. Kozacy zamordowali całą załogę wraz z dowódcą Jeanem Marionem. Twierdzę zniszczyli.

Polska wysłała tam ekspedycję karną pod dowództwem Stanisława Koniecpolskiego, złożoną z Polaków i Kozaków rejestrowych. W wyniku ekspedycji Sulima z pięcioma najbliższymi pomocnikami został wydany przez starszyznę i zawieziony do Warszawy. Sulima przed straceniem 12 grudnia przyjął wiarę katolicką i pomimo wstawiennictwa przed sejmem samego króla Władysława został stracony „...od swoich był wydany i zaprowadzony do Warszawy na sejm dwuniedzielny, który się w roku 1636, na początku roku odprawował. Tamże z kilką takichże łotrów ścięty i ćwierciami na pal wbity...”. Za to za wstawiennictwem kanclerza koronnego Tomasza Zamoyskiego Paweł Pawluk został uwolniony.

Bibliografia, literatura[edytuj | edytuj kod]