Powstanie w Mediolanie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Powstanie w Mediolanie (1848)
Wiosna Ludów
Cinque Giornate di Milano 01.jpg
Barykady na ulicach Mediolanu
Czas 18 marca-22 marca 1848
Miejsce Mediolan
Terytorium Włochy
Wynik Zwycięstwo powstańców
Strony konfliktu
Flag of the Habsburg Monarchy.svg Austria Milano-Stemma 2.svg powstańcy z Mediolanu
Dowódcy
Joseph Radetzky  ?
Siły
10 000 nieznane
Straty
181 zabitych
235 rannych
180 zaginionych
424 zabitych
600 rannych
Wiosna Ludów

Powstanie w Palermo - Powstanie w Padwie - Rewolucja lutowa 1848 - Rewolucja marcowa - Powstanie w Mediolanie - Powstanie w Neapolu - Powstanie w Bolonii - Powstanie w Brescii - Powstanie słowackie (1848-1849) Powstanie w Pradze (1848) - Rewolucja badeńska (1848-1849) - Rewolucja w Sigmaringen (1848-1849) - Wojna w Szlezwiku (1848-1851) - Powstanie majowe w Dreźnie (1849) - Powstanie w Palatynacie (1849) - Powstanie w Westfalii (1849) - Powstanie październikowe w Wiedniu (1848) - Rewolucja rumuńska (1848) - Rzym (1848-1849) - Powstanie węgierskie 1848 - Pákozd (1848) - Schwechat (1848) - Mór (1848) - Piski (1849) - Kápolna (1849) - Komárom (1849) - Segesvár (1849) - Szőreg (1849) - Temeszwar (1849) - Szolnok (1849) - Isaszeg (1849)

Powstanie w Mediolanie – jeden z epizodów Wiosny Ludów, który miał miejsce w roku 1848.

Do rewolty doszło na wieść o wybuchu rewolucji marcowej w Berlinie. Dnia 18 marca 1848 r. tłumy patriotów zajęły pałac rządowy, kierując się na ratusz. Punktem zapalnym stało się ostrzelanie manifestantów przez austriacki patrol, co doprowadziło do spontanicznego powstania. Na ulicach powstawały barykady, powstańcy strzelali z okien i dachów do żołnierzy austriackich. W odpowiedzi wojsko austriackie dowodzone przez marszałka Josepha Radetzky'ego rozpoczęło ostrzał miasta po czym rozpoczęło walki uliczne. Dnia 22 marca w rejon miasta nadciągnęła armia piemoncka, co spowodowało wycofanie się Austriaków. Straty powstańców wyniosły 424 zabitych oraz 600 rannych, Austriacy stracili 181 zabitych, 235 rannych oraz 180 zaginionych.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Zygmunt Ryniewicz: Leksykon bitew świata, wyd. Almapress, Warszawa 2004.