Cesarstwo Austrii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Cesarstwo Austriackie)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kaisertum Österreich
Cesarstwo Austrii
Monarchia Habsburgów
Arcyksięstwo Austriackie
1804-1867/1918[1] Austro-Węgry
Flaga Cesarstwa Austrii
Herb Cesarstwa Austrii
Flaga Cesarstwa Austrii Herb Cesarstwa Austrii
Hymn: Hymn Ludu
Położenie Cesarstwa Austrii
Język urzędowy niemiecki
Stolica Wiedeń
Ustrój polityczny monarchia konstytucyjna
Pierwszy cesarz Franciszek I Habsburg
Ostatni cesarz Karol I Habsburg
Status terytorium Cesarstwo
Powierzchnia
 • całkowita

698 700 (1804rok) km²
Liczba ludności (1804)
 • całkowita 
 • gęstość zaludnienia

21 200 000
30 osób/km²
Jednostka monetarna talar austriacki, gulden, korona
Data powstania 1804
Data likwidacji 1918[1]
Religia dominująca rzymskokatolicka
Kod samochodowy A
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Cesarstwo Austrii (niem. Kaisertum Österreich, dawniej pisane Kaiserthum Oesterreich) – państwo powstałe w 1804 w reakcji na proklamowanie przez Napoleona I Cesarstwa Francuskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W latach 1804-1806 wchodziło w skład Świętego Cesarstwa Rzymskiego. Po jego rozwiązaniu 6 sierpnia 1806, w wyniku powstania zależnego od Francji Związku Reńskiego, istniało jako państwo dziedziczne Habsburgów do 1918, choć od 1867 stało się jedną z dwóch części dualistycznych Austro-Węgier. Pierwszym władcą Cesarstwa Austrii był Franciszek I Habsburg jako Franciszek II, zarazem ostatni władca Świętego Cesarstwa Rzymskiego. Jego następcami byli: Ferdynand I, Franciszek Józef I i Karol I.

W Cesarstwie nie przeprowadzano formalnej koronacji (w przeciwieństwie do np. Królestwa Węgier).

Od 1815 roku Cesarstwo Austrii było jednym z głównych decydentów europejskich, wchodząc w skład Świętego Przymierza. Jego polityką kierował przez blisko 40 lat kanclerz Klemens Metternich. O potędze Austrii świadczy fakt jej ciągłej ingerencji w wewnętrzne sprawy państw niemieckich i włoskich oraz Hiszpanii, a także ważna rola arbitra międzynarodowego podczas wojny krymskiej (1853-1856). Terytorium cesarstwa obejmowało Austrię właściwą, Tyrol, Styrię, Czechy właściwe, Morawy, część Śląska, Węgry, Siedmiogród, Słowację, Chorwację, Slawonię, Słowenię, Galicję, Bukowiny, Wenecję i Lombardię.

Wiosna Ludów (1848-1849) nie ominęła też Austrii, która przeżyła starcia z Węgrami (1848-1849): Rewolucja marcowa i powstanie na Węgrzech. Po abdykacji Ferdynanda I tron objął jego bratanek, Franciszek Józef I, który w 1849 r. wprowadził konstytucję, na mocy której Cesarstwo Austrii tworzyły następujące kraje koronne[2]:

 Osobny artykuł: Kraj koronny.

W 1850 roku liczba ludności cesarstwa wynosiła 30,7 mln[3]. Od połowy XIX wieku zaznaczył się stopniowy upadek potęgi Habsburgów austriackich, utrata wpływów w Niemczech, klęski w wojnie z Francją i Piemontem (1859) oraz w wojnie z Prusami (1866) oraz utrata ziem włoskich (1859-1866) i upadek koncepcji odbudowy Rzeszy Niemieckiej pod rządami Wiednia.

Od 1867 Cesarstwo Austrii razem z Królestwem Węgier tworzyło dwuczłonową monarchię austro-węgierską.

Od 1879 roku Austria wchodziła w koalicję z Niemcami, która po dołączeniu Włoch (1882) nazwana została Trójprzymierzem.

Sztandar Cesarstwa z okresu rządów Franciszka Józefa I

W rzeczywistości od tego momentu Austria zaczęła tracić samodzielność polityczną i podporządkowywać się interesom współkoalicjanta niemieckiego. Trudności zewnętrzne rzutowały również na kłopoty wewnątrz imperium – polityka germanizacyjna wywołała reakcje narodowościowe, które zmusiły władze centralne do złagodzenia swojej polityki, czego skutkiem było nadanie narodom imperium autonomii politycznej i kulturowej (np. Polakom galicyjskim, Czechom) oraz przyznanie najpotężniejszemu po Niemcach narodowi imperium – Węgrom – statusu narodu współrządzącego (1867). Dzięki temu starano się zapobiec wojnom wewnętrznym i nieuniknionemu rozpadowi imperium. W latach 1914-1918 Austria brała udział w I wojnie światowej po stronie Niemiec, Bułgarii i Turcji. Poniesione klęski w wojnie z Serbią (1914) i Rosją (1914-1915, 1916) zadecydowały o całkowitym podporządkowaniu jej polityki polityce Niemiec. O klęsce imperium zadecydowała ostateczna porażka Niemiec na froncie zachodnim (1918) oraz ruchy rewolucyjne i narodowościowe wewnątrz państwa, zakończone utworzeniem niepodległej Czechosłowacji (z ziem Czech, Moraw, Śląska Czeskiego i Słowacji), Polski (w skład której weszła Galicja) oraz Jugosławii (obejmującej m.in. Chorwację i Słowenię), a także rozszerzenie terytorium Rumunii o należące do monarchii Siedmiogród i Bukowinę. W wyniku traktatu z Saint-Germain-en-Laye (1919) zadecydowano o utworzeniu niepodległej Austrii, okrojonej do obecnego obszaru. Rok wcześniej ostatni cesarz Karol I zrzekł się udziału w rządach (bez formalnej abdykacji) i proklamowano republikę.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Utworzenie dualistycznej monarchii austro-węgierskiej nie likwidowało Cesarstwa Austrii.
  2. Tekst Konstytucji Cesarstwa Austrii Dziennik Rządowy miasta Krakowa 1849 nr 84/85.
  3. Chris Cook, John Stevenson Leksykon historii Europy XX wieku. 1900-2004, wyd. polskie 2004, s. 277.