Profesor nadzwyczajny
Profesor nadzwyczajny (z łac. professor extraordinarius) – stanowisko na uczelni przewidziane dla pracownika naukowego lub naukowo-dydaktycznego, który ma stopień naukowy doktora habilitowanego lub tytuł naukowy profesora[1]. Ustawodawca dopuszcza także zatrudnienie na stanowisku profesora nadzwyczajnego osoby, która ma tylko stopień naukowy doktora oraz znaczne i twórcze osiągnięcia w pracy naukowej, jednak tylko na podstawie umowy o pracę[2]. Stanowisko profesora nadzwyczajnego jest niższe rangą od stanowiska profesora zwyczajnego[3]. Na uczelniach morskich na stanowisku profesora nadzwyczajnego można zatrudnić doktora, który dodatkowo ma najwyższy dyplom morski, tj. kapitana żeglugi wielkiej bądź starszego mechanika.
Dla odróżnienia osoby mającej tytuł naukowy profesora od osoby zatrudnionej na stanowisku o tej nazwie, stanowisko profesora nadzwyczajnego zwykło się pisać po nazwisku, razem z akronimem uczelni, przez którą jest zatrudniony, np.:
- dr hab. Jan Nowak, prof. UJ – zapis zgodny z polską normą, czyli poprawny
- dr hab. Jan Nowak, prof. nadzw. UJ – zapis dopuszczalny
Ostatnio coraz częściej spotyka się jednak błędną pisownię przed nazwiskiem, zarezerwowaną dla tytułu naukowego, np.:
- prof. UJ dr hab. Jan Nowak – zapis często spotykany, niepoprawny
[edytuj] Zobacz też
- pracownicy uczelni w Polsce
- habilitacja
- docent
- profesor wizytujący
- profesor emeritus
- profesor uczelniany
Przypisy
- ↑ art. 114, ust. 2 Ustawy z dnia 27 lipca 2005 roku Prawo o szkolnictwie wyższym, Dz. U. z 2005 r. Nr 164, poz. 1365 z późn. zm.
- ↑ art. 115, ust. 1 i 5 Ustawy z dnia 27 lipca 2005 roku Prawo o szkolnictwie wyższym, Dz. U. z 2005 r. Nr 164, poz. 1365 z późn. zm.
- ↑ Niektórzy profesorowie zwyczajni, dla podkreślenia tej różnicy, nazywają profesorów nadzwyczajnych pogardliwie "podwórkowymi".
