Profesor zwyczajny

Profesor zwyczajny (skrót: prof. zw., z łac. professor ordinarius) – stanowisko na uczelni przewidziane dla pracownika naukowego lub naukowo-dydaktycznego, który posiada tytuł naukowy profesora (art. 114, ust. 1 Ustawy z dnia 27 lipca 2005 roku Prawo o szkolnictwie wyższym, Dz. U. z 2005 r. Nr 164, poz. 1365 z późn. zm.). Stanowisko profesora zwyczajnego jest ukoronowaniem kariery naukowej pracowników uczelni. Wiąże się bowiem z największym prestiżem – jest przyznawane szczególnie zasłużonym dla uczelni i wyróżniającym się naukowcom z tytułem naukowym profesora. Do roku 1990 profesor zwyczajny i profesor nadzwyczajny były to dwa odrębnie tytuły naukowe nadawane przez Przewodniczącego Rady Państwa, obecnie profesor nadzwyczajny i zwyczajny to stanowiska pracy na uczelni. Profesor zwyczajny był wyższy rangą niż profesor nadzwyczajny. W III Rzeczypospolitej Polsce ten podział zniesiono i obecnie tytuł profesora zwyczajnego jest tylko stanowiskiem w hierarchii uczelnianej. Ponadto dawne tytuły profesora zwyczajnego i nadzwyczajnego zostały zrównane i naukowiec, który w PRL otrzymał tytuł prof. nadzwyczajnego dziś jest profesorem, mimo nie posiadania wyższej rangi zwyczajnego.

Profesor zwyczajny a tytuł naukowy profesora

Nie należy stanowiska profesora (zwyczajnego lub nadzwyczajnego) mylić z tytułem naukowym profesora. Ponieważ tytuł ten nadaje Prezydent RP (po zatwierdzeniu przez Centralną Komisję do spraw Stopni i Tytułów wniosku macierzystej uczelni {placówki naukowej} w sprawie nadania tytułu naukowego) a stanowisko profesora nadaje wysoki rangą przełożony, senat uczelni lub rada wydziału[żródło] pracownika naukowego, względnie jest ono związane z funkcją na uczelni, np. rektor ma stanowisko pracy profesora zwyczajnego.

Zobacz też

• profesor – tytuł naukowy
• profesor: uczelniany, nadzwyczajny, wizytujący, emeritus.