Profesor zwyczajny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Profesor zwyczajny (skrót: prof. zw., z łac. professor ordinarius) – stanowisko na uczelni przewidziane dla pracownika naukowego lub naukowo-dydaktycznego, który posiada tytuł naukowy profesora (art. 114 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 roku - Prawo o szkolnictwie wyższym, Dz. U. z 2005 r. Nr 164, poz. 1365, z późn. zm.). Stanowisko profesora zwyczajnego jest ukoronowaniem kariery naukowej pracowników uczelni. Wiąże się bowiem z największym prestiżem – jest przyznawane szczególnie zasłużonym dla uczelni i wyróżniającym się naukowcom z tytułem naukowym profesora. Do roku 1990 profesor zwyczajny i profesor nadzwyczajny były to dwa odrębne tytuły naukowe nadawane przez Przewodniczącego Rady Państwa. Profesor zwyczajny był wyższy rangą niż profesor nadzwyczajny.[1]

Stanowisko profesora zwyczajnego a tytuł naukowy profesora[edytuj | edytuj kod]

Tytuł naukowy profesora, na podstawie wniosku Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z inicjatywy rady uprawnionej podstawowej jednostki organizacyjnej, nadaje Prezydent RP postanowieniem w sprawie nadania tytułu profesora. Stanowisko profesora zwyczajnego przyznawane natomiast jest jako etat przez upoważnione organy uczelni wyłącznie osobom posiadającym tytuł naukowy profesora. Stanowisko profesora nadzwyczajnego może być natomiast powierzone pracownikom naukowym lub naukowo-dydaktycznym, którzy posiadają tytuł naukowy albo stopień doktora habilitowanego, a w wyjątkowych wypadkach osobom posiadającym stopień naukowy doktora.[2]

W stanie prawnym obowiązującym od 2005 r. stanowisko profesora zwyczajnego posiada wyższą rangę niż stanowisko profesora nadzwyczajnego.

Przypisy

  1. Hubert Izdebski, Jan Michał Zieliński, Ustawa o stopniach naukowych i tytule naukowym. Komentarz, Warszawa 2013, 24.
  2. Paweł Nowik, Pracownicy uczelni, [w:] Prawo o szkolnictwie wyższym. Komentarz, red. Magdalena Pyter, Warszawa 2012, s. 642.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]