Psałterz Dawidów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Psałterz Dawidów
Kochanowski - Psałterz Dawidów (1579).jpg
Autor Jan Kochanowski
Miejsce wydania Polska
Język polski
Data I wyd. 1579
Wydawca Drukarnia Łazarzowa
Jan Januszewski
Typ utworu zbiór psalmów
parafraza poetycka
Tekst w Wikiźródłach Tekst w Wikiźródłach
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Psałterz Dawidów, inaczej Psałterz Dawidowy przekładania Jana Kochanowskiego – poetycka parafraza biblijnej Księgi Psalmów autorstwa Jana Kochanowskiego, wydana w 1579 nakładem Drukarni Łazarzowej.

Pracę nad zbiorem Kochanowski poprzedził wnikliwymi studiami biblistycznymi i filologicznymi. Trudno jest wskazać tekst, który posłużył poecie za podstawę przekładu; wbrew rozpowszechnionej opinii, nie była to jednak łacińska Wulgata, z niej Kochanowski zaczerpnął jedynie incipity psalmów[1]. Historycy literatury staropolskiej są zdania, iż Psałterz to najbardziej zróżnicowane pod względem wersyfikacyjnym dzieło poety[2]; pojawiają się również opinie, iż jego napisanie stanowiło największe wyzwanie dla sił twórczych Kochanowskiego, stanowiąc przedsięwzięcie mierzone w skali światowej[3].

Dzieje wydania[edytuj | edytuj kod]

Psałterz Dawidów został wydany w roku 1579 w drukarni Łazarzowej w Krakowie. Dzieło ukazało się w czarnoleskim okresie życia poety. Choć opublikowany w 1579 roku, prace nad nim prowadził Kochanowski już na dworze Zygmunta Starego.

Już rok po wydaniu Psałterza ukazała się do niego muzyka Mikołaja Gomółki pt. Melodie na psałterz polski[4].

Styl i język[edytuj | edytuj kod]

Psałterz nie jest dokładnym tłumaczeniem Księgi Psalmów ze Starego Testamentu, ale jej poetycką parafrazą, dostosowaną do polskiej obyczajowości i warunków. Kochanowski posługiwał się różnymi współczesnymi przekładami i parafrazami oryginału, szczególnie zaś inspirował się łacińską parafrazą psalmów autorstwa George'a Buchanana[5]. Psałterz Kochanowskiego charakteryzuje renesansowy humanizm: starotestamentowy Bóg otrzymuje rysy miłosierne, charakterystyczne do humanistycznego postrzegania Boga. Nie jako surowego sędziego lecz jako przyjaciela człowieka. Wizerunek ten został zapożyczony z nowotestamentowej opowieści o Jezusie.

Przypisy

  1. J. Kochanowski, Psałterz Dawidów, Warszawa 1984, s. 299.
  2. Julian Krzyżanowski: Poeta czarnoleski. W: Jan Kochanowski: Dzieła polskie. Tom I. Kraków: PIW, 1952, s. XLV.
  3. Julian Krzyżanowski: Poeta czarnoleski. W: Jan Kochanowski: Dzieła polskie. Tom I. Kraków: PIW, 1952, s. XXXIII.
  4. J. Kochanowski, Psałterz Dawidów, Warszawa 1984, s. 299.
  5. J. Kochanowski, Psałterz Dawidów, Warszawa 1984, s. 299.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy