Psychotronika

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Psychotronika – interdyscyplinarna dyscyplina badawcza, utworzona w 1973 roku na I Międzynarodowym Kongresie Badań Psychotronicznych w Pradze, na którym podjęto decyzję o konieczności podjęcia szeroko zakrojonych badań nad różnymi – niezbadanymi dotąd, bądź kategorycznie odrzuconymi przez naukę – zjawiskami.

Definicja zmodyfikowana na Pierwszym Polskim Kongresie Psychotroniki przez Radę Naukową ds. nomenklatury w Łodzi 26 października 1991 roku: Psychotronika – nauka interdyscyplinarna, mówiąca o siłach działających na odległość i o interakcjach zachodzących pomiędzy organizmami żywymi a ich środowiskiem, przy czym pojęcie środowiska jest rozszerzone do wpływów Układu Słonecznego i kosmosu.

Psychotronika korzysta z dorobku psychologii, biofizyki oraz antropologii. Nazwę tę zaproponował francuski inżynier Fernand Clerc, psychotronika wchłonęła między innymi tematykę parapsychologiczną, stawiając sobie za cel pozanaukowe poznanie fizykalnych przyczyn takich zjawisk, jak telepatia, psychokineza, zjawiska mediumiczne.

Szczególnym obiektem badań w psychotronice jest rzekome "pole", odróżniające się od pól energetycznych znanych nauce (elektrycznego, magnetycznego) swoją strukturą, nieuchwytną dla jakiegokolwiek aparatu badawczego mogącego dać sprawdzalny wynik badania. "Pole" to nie zostało dokładnie zbadane, a kontrowersje rozpoczynają się już w momencie próby ustalenia ogólno przyjętego terminu. Tak więc pojawiają się określenia pola morfogenetycznego (Rupert Sheldrake), kwantowego hologramu, umysłu natury (dr. Ed Mitchell), umysłu Boga (Stephen Hawking) czy też boskiej matrycy (Gregg Braden)[1]. Badania tej idei przeprowadzane są głównie na polu fizyki kwantowej, najczęściej przez uczonych zainteresowanych unifikacją nauki oraz próbą kwantowego opisu świadomości. Do grona badaczy popularyzujących teorię "pola" należą m.in. dr Fred Alan Wolf[2], dr Amit Goswami[3][4], dr William A. Tiller, dr Dean Radin[5][6] (twórca koncepcji "splątanych umysłów") oraz dr med. Stuart Hameroff[7]. Najbardziej spektakularne badania nad "polem" to przeprowadzane przez Masaru Emoto[8] eksperymenty nad wpływem muzyki oraz ludzkich emocji na strukturę kryształów wody oraz seria eksperymentów nad wpływem ludzkich emocji na DNA dokonanych najpierw przez Władymira Poponina a następnie w latach 1992–1995 przez Glena Reina oraz Rollin McCraty z Instytutu Heart Math oraz udowodnienie nielokalności – w sensie kwantowym – tego zjawiska. Innym, popularnym eksperymentem psychotronicznym wykorzystującym omawiane "pole" okazał się przeprowadzony pod kierownictwem Maharishi Mahesha Yogi w roku 1972 test oddziaływania zbiorowej medytacji transcendentalnej na społeczeństwo[9]. Eksperyment, nazywany dzisiaj "efektem Maharishiego" powtórzony został następnie w roku 1988 jako International Peace Project in Middle East[9][1], jest również z powodzeniem powtarzany obecnie przez różne grupy organizujące się w internecie.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Gregg Braden "Boska Matryca" wyd. 2007
  2. Dr Fred Alan Wolf "Dr Kwand Przedstawia. Poznaj prawdziwego twórcę: siebie"
  3. Dr Amit Goswami "Fizyka duszy"
  4. Dr Amit Goswami "Kwantowa twórczość"
  5. Dr Dean Radin "Splątane umysły"
  6. Dr Dean Radin "Świadomy wrzechświat. Naukowa prawda o zjawiskach parapsychicznych"
  7. William Arntz, Betsy Chasse, Mark Vincente "Co my tak naprawdę wiemy!?" wyd. 2005
  8. Masaru Emoto "Przesłanie do wody"
  9. 9,0 9,1 Pierre Franckh "Prawo Rezonansu" wyd. 2008

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]