R-1 (SS-1A Scunner)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
R-1
Państwo  ZSRR
Producent CKB-18 (Rubin)
Inne nazwy 8A11, SS-1A, Scunner
Typ SRBM
Przeznaczenie pocisk taktyczny
Status wycofany ze służby
Lata służby 1950-1952
Długość 17,0 m
Średnica 1,65 m
Rozpiętość 3,6 m
Masa startowa 13.400 kg
Napęd jednostopniowy, silnik RD-100 na paliwo ciekłe
Prędkość 1465 m/s
Zasięg 270 km
Udźwig 1.075 kg
Naprowadzanie radio-komendowe
Celność CEP: 1.500 m
Głowica odłamkowo-burzaca, 785 kg

R-1 (kod NATO: SS-1A Scunner), zwany też niekiedy niesłusznie SS-1A "Scud" - pierwszy radziecki pocisk balistyczny krótkiego zasięgu (SRBM) napędzany jednym silnikiem na paliwo ciekłe. Pocisk ten de facto stanowił radziecką odmianę niemieckiego pocisku V2 opracowaną z pomocą wziętych do niewoli niemieckich konstruktorów[1].

Opis[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze prace nad zdobycznymi niemieckimi pociskami V2 rozpoczęto w 1945 roku. Prace te doprowadziły do skopiowania wielu rozwiązań niemieckiego pocisku, natomiast pierwszy start pocisku radzieckiego odbył się w 1948 roku. Nowy pocisk, jakkolwiek niemal identyczny względem niemieckiego pierwowzoru, wprowadzał kilka istotnych ulepszeń. Najważniejszym z nich było blisko dziesięciokrotne zwiększenie celności CEP, który w przypadku pocisku radzieckiego wynosił 1.500 metrów. Jakkolwiek udźwig pocisku wynosił 1.075 kg, waga głowicy wynosiła jedynie 785 kg. Prawdopodobnie było to wynikiem poświęcenia części udźwigu na rzecz masy zastosowanego układu naprowadzania komendowego.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy