R-7

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
R-7
R-7
Państwo  ZSRR
Producent konstrukcja: OKB-1
produkcja: CSKB-Progress
Inne nazwy R-7: 8K71, SS-6, Sapwood
R-7A: 8K74, SS-6, Sapwood
Typ ICBM
Przeznaczenie pocisk strategiczny
Wyrzutnia naziemna wyrzutnia lądowa
Status wycofany ze słuzby
Lata służby 1 stycznia 1960 – 1968
Długość R-7: 34,22 m, następnie i 33 m
R-7A: 31,4 m
Rozpiętość 10,3 m
Masa startowa r-7: 280 t
R-7A: 276 t
Napęd dwustopniowy
(paliwo ciekłe kriogeniczne)
Zasięg R-7: 8000 km
R-7A: 12000 km (9500 km[1])
Udźwig R-7: 5,3 – 5,5 t
R-7A: 3 t
Naprowadzanie R-7: bezwładnościowe z radiową korekcją zasięgu i kursu
R-7A: bezwładnościowe z radiowa korekcją zasięgu
Celność CEP: 10 km
Głowica nuklearna 1 x 5[2] Mt (1 × 6 Mt[1])

R-7 (NATO: SS-6 Sapwood, inna nazwa pocisku: Semiorka) — pierwszy wprowadzony do czynnej służby operacyjnej radziecki rakietowy pocisk balistyczny o zasięgu międzykontynentalnym (ICBM).

Geneza[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze szkice pocisku zostały wykonane w trakcie prac nad projektem T-1 – teoretycznymi i eksperymentalnymi wymaganiami dla dwustopniowego pocisku balistycznego o zasięgu pomiędzy 7, a 8 tysięcy kilometrów, których określenie zostało zarządzone dekretem rządowym z 13 lutego 1953 roku. Masa przenoszącego na tę odległość ładunku, który oryginalnie miał być ładunkiem konwencjonalnym, sięgać miała 3 ton. W październiku 1953 roku – krótko po pierwszym, teście ładunku termojądrowego – specyfikacja została zmieniona, a nowa masa ładunku określona została na 5,5 tony, przy wadze samej głowicy wynoszącej 3 tony[3]. Zwiększenie całkowitej masy przenoszonego ładunku, doprowadziło do konieczności znacznych zmian projektu pocisku, którego masa startowa wzrosła z tego powodu ze 170 do aż 280 ton[3].

Rządowy dekret autoryzujący rozwój nowego pocisku balistycznego, wydany został 20 maja 1954 roku. Pocisk ten otrzymał oznaczenie R-7 oraz numer kodowy 8K71. Z uwagi na fakt, iż większość prac wstępnych nad projektem, została wykonana już w trakcie prac nad projektem T-1, projekt wstępny pocisku ukończono już w lipcu 1954 roku, zaś jego zatwierdzenie przez Radę Ministrów ZSRR nastąpiło 20 listopada 1954 roku[3]. 20 marca 1956 roku natomiast, wydano dekret autoryzujący zasady testów tego pocisku, oraz inne warunki na których oparte miały być dalsze prace konstrukcyjne[3].

Pochodne konstrukcje[edytuj | edytuj kod]

Zmodyfikowany pocisk R-7 posłużył do wyniesienia w 1957 roku pierwszego sztucznego satelity ziemskiego Sputnik 1. Na bazie pocisku R-7 powstało wiele rakiet nośnych wykorzystywanych przez ZSRR, a później Federację Rosyjską, m.in.:

  • 1. Rakiety Wostok i Woschod - użyte podczas pierwszych radzieckich załogowych lotach w kosmos.
  • 2. Rakieta Mołnia (od 1964 Mołnia-M) - wynoszenie satelitów i sond międzyplanetarnych.
  • 3. Rodzina rakiet Sojuz - wynoszenie satelitów, statków załogowych Sojuz i zaopatrzeniowych statków Progress.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Jewgieni Wołkow, ICBM ZSSR (Federacji Rosyjskiej) i USA, 1996
  2. S. G. Kolesnikow, Strategiczeskoje rakietno-jadjernoje orużje, Arsenal-Press, 1996
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 Paweł Podwig, Oleg Bukharin, Timur Kadyshew, Eugeni Miasnikow, Igor Sutyagin i inni: Russian Strategic Nuclear Forces. The MIT Press i Moskow Institute of Physics and Technology, 2004, s. 179 – 182. ISBN 0-262-16202-4.