R-29RM

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
R-29RM
Państwo  ZSRR
Producent • projekt: KBM
Inne nazwy 3M37, RSM-54, SS-N-23, Skiff
Typ SLBM
Przeznaczenie strategiczne odstraszanie nuklearne
Wyrzutnia okręty podwodne projektu 667BDRM
Status w fazie rozwojowej
Lata służby od 1986
Długość 14,8 m
Średnica 1,9 m
Masa startowa 40 300 kg
Napęd trzystopniowy na paliwo ciekłe
Zasięg 8 300 km
Udźwig 2 800 kg
Naprowadzanie • bezwładnościowe z korekcją
  gwiezdną
• nawigacja satelitarna
Celność CEP: 500 m
Głowica • 4 MIRV,
• testowany do 10 × 100 kt MIRV

R-29RM (Kod NATO: SS-N-23 Skiff); radziecki i rosyjski trzystopniowy pocisk balistyczny dalekiego zasięgu SLBM systemu D-9RM, na paliwo ciekłe. R-29RM może przenosić cztery głowice MIRV na odległość 8 300 km, trwają jednakże prace nad umożliwieniem mu przenoszenia 10 głowic MIRV o mocy 100 kiloton każda. R-29RM przenoszone są przez okręty podwodne projektu 667BDRM

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Prace nad ulepszoną wersją systemu D-29R, D-29RM z międzykontynentalnym pociskiem R-29RM, rozpoczęły się w 1979 roku. Silniki wszystkich trzech stopni zanurzone są w zbiornikach paliwa ciekłego. W odróżnieniu od pocisków R-29 oraz R-29R, silnik trzeciego stopnia R-29RM, obok komory głównej, posiada cztery dodatkowe sterujące komory spalania. Dodatkową znaczącym usprawnieniem pocisku jest integracja systemu napędowego trzeciego stopnia z systemem napędowym post-bustera. Obydwa te systemu używają wspólnego zbiornika paliwa. Post-buster R-29RM został skonstruowany do przenoszenia 4 do 10 głowic MIRV, umieszczonych w wewnętrznym wgłębieniu zbiornika paliwa drugiego stopnia. Głowice te przechodzą następnie po bokach trzeciego stopnia napędowego. Średnica kadłuba pocisku zwiększa się z 1,8 metra do 1,9 metra, co pozwoliło na zwiększenie ilości paliwa, bez zwiększenia długości pocisku. Waga pocisku uległa zwiększeniu z 35,8 t w R-29R do 40,3 t w R-29RM, podobnie jak dopuszczalny ładunek z 1.650 kg do 2.800 kg oraz zasięg z 8.000 do 8.300 km.

Testy pocisku rozpoczęły się w czerwcu 1983 roku seria startów z pływającej platformy testowej, kontynuowane były następnie szesnastoma startami z wyrzutni lądowej. Kolejny etap obejmował końcowe powtórki oraz próby morskie. System rakietowy D-29RM dopuszczony został do służby w 1986 r. Pociski te odpalane mogą być z powierzchni, jak również z zanurzonego okrętu, w tym ostatnim przypadku, wyrzutnie są zalewane wodą przed startem.

System D-29RM został rozmieszczony na siedmiu okrętach podwodnych projektu 667BDRM, przenoszących po 16 pocisków R-29RM każdy. Pociski z 10 głowicami MIRV nie zostały nigdy rozmieszczone.

System przeszedł modernizację w 1988 roku. W trakcie modernizacji, pociski zostały wyposażone w ulepszone głowice, przeprowadzono także modyfikacje umożliwiające lot po spłaszczonej trajektorii oraz start pocisku z wysokich szerokości geograficznych. Zwiększona została także odporność głowic na efekty eksplozji jądrowych.

We wrześniu 1999 roku, rząd Rosji podjął decyzję o wznowieniu produkcji pocisków R-29RM, która został uprzednio przerwana w 1998. W nowe pociski oznaczone R-29RMU (RSM-54 Siniewa) wyposażane są przechodzące aktualnie remonty okręty 667BDRM.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]