R-16

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
R-16
8K64, SS-7 Saddler
Państwo ZSRR
Rodzaj międzykontynentalny pocisk balistyczny (ICBM)
Operacyjność 1961-1976
Długość 30 m
Średnica 3 m
Masa 141 000 kg
Zasięg 11 000 km z głowicą 5Mt TNT,
13 000 km z głowicą 3 Mt TNT
Naprowadzanie promień błędu 2,7 km
Typ głowicy jądrowa (3-6 Mt TNT)

R-16 (NATO: SS-7 Saddler) — radziecki międzykontynentalny pocisk balistyczny (ICBM). Pierwszy udany lot rakiety odbył się 2 lutego 1961. Pierwszy pocisk wszedł do służby 1 listopada 1961. Rakiety zakończyły służbę w 1976. Największa liczba pocisków, 202 sztuki, było czynnych w 1965.

Awaria rakiety tego typu była przyczyną, Katastrofy w Bajkonurze, 24 października 1960, w której zginęło 126 osób[1].

R-16 jest określany jako pocisk pierwszej generacji, prezentujący duży postęp wobec pocisku R-7, tzw., generacji zerowej. Był jednak bardzo podatny na rażenie rakietami ówczesnego przeciwnika ZSRR, czyli Stanów Zjednoczonych. Pociski były gromadzone w zwykłych hangarach, podatnych również na normalne bomby i rakiety. Wytoczenie rakiety, jej zatankowanie i przygotowanie do startu zajmowało około 3 godzin. Pocisk mógł pozostawać zatankowanym jedynie przez kilka dni, z powodu bardzo korozyjnych własności kwasu azotowego, jednego ze składników paliwa. Przed wystrzeleniem rakiety, konieczne było też rozpędzenie żyroskopów układu naprowadzania, co zajmowało dodatkowe 20 minut.

Od 1963, rakiety R-16, w wariancie R-16U, były umieszczane w silosach, po trzy silosy w jednym ośrodku startowym. Zbudowano około 69 silosów.

W czasie kryzysu kubańskiego, Rosjanie dysponowali około 50 rakietami R-16, chociaż do lotu było gotowych jedynie około 20 sztuk.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • The Kremlin's Nuclear Sword, Steven J. Zaloga, Smithsonian Institution Press, Washington and London, 2002