Rdzeń lodowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rdzeń lodowy z odwiertu

Rdzeń lodowy – próbka rdzeniowa z wieloletniej akumulacji śniegu i lodu, które zrekrystalizowały i uwięziły pęcherzyki powietrza oraz inne osady (np. pył wulkaniczny) pochodzące z różnych okresów. Ze składników rdzenia lodowego, szczególnie obecności izotopów wodoru i tlenu, możliwe jest odczytanie danych o klimacie w przeszłości, m.in. temperatury, opadów, zawartości gazów i pyłów atmosferycznych.

Najstarsze zbadane dotąd (2013) rdzenie lodowe pozwalają odtworzyć historię klimatu na przestrzeni ostatnich 800 tysięcy lat, ale w niektórych obszarach lądolodu antarktycznego może być możliwe wydobycie rdzeni sięgających aż 1,5 miliona lat wstecz[1].

Przypisy

  1. Fischer, H., Severinghaus, J., Brook, E., Wolff, E., Albert, M., Alemany, O., Arthern, R., Bentley, C., Blankenship, D., Chappellaz, J., Creyts, T., Dahl-Jensen, D., Dinn, M., Frezzotti, M., Fujita, S., Gallee, H., Hindmarsh, R., Hudspeth, D., Jugie, G., Kawamura, K., Lipenkov, V., Miller, H., Mulvaney, R., Parrenin, F., Pattyn, F., Ritz, C., Schwander, J., Steinhage, D., van Ommen, T. i Wilhelms, F.. Where to find 1.5 million yr old ice for the IPICS "Oldest-Ice" ice core. „Climate of the Past”. 9, s. 2489-2505, 2013. doi:10.5194/cp-9-2489-2013. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]