Reakcja Fentona

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Reakcja Fentona – reakcja nadtlenku wodoru z jonem żelaza(II), Fe2+, będąca metodą wytwarzania rodnika hydroksylowego[1]. Została opisana przez brytyjskiego chemika H.J.H. Fentona w 1876 r. w pracy pt. On a new reaction of tertaric acid[2], a później przez Habera i Weissa, którzy wykazali w 1932 r. powstawanie w niej wolnego rodnika hydroksylowego.

Reakcja Fentona:

Fe2+ + H2O2 → Fe3+ + OH + OH

Reakcja Habera-Weissa:

O2 + H2O2 → O2 + OH + OH

Biologiczna reakcja (cykl) Fentona[edytuj | edytuj kod]

Reakcja Fentona jest postulowana również w układach biologicznych, gdzie udział biorą jony metali nie występujące w klasycznej reakcji Habera-Weissa. Sugerowany mechanizm tworzenia w niej rodnika hydoksylowego to dwa cykle reakcji sumarycznej[3]:

  1. właściwa reakcja Fentona
  2. regeneracja jonu żelaza(II), poprzez redukcję przez anionorodnik ponadtlenkowy jonu żalaza(III), będącego produktem pierwszej reakcji.

Reakcję tę mogą też katalizować jony miedzi, jak również kobaltu, niklu, manganu, chromu, a szczególnie w formie skompleksowanej z chelatorami. Innymi sugerowanymi czynnikami utleniającymi są[4]:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1.3.3 Nadtlenek wodoru. W: Grzegorz Bartosz: Druga twarz tlenu. Wyd. 2. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008, s. 47, seria: Środowisko. ISBN 978-83-01-13847-9.
  2. Chem.News 33, 190
  3. 1.5.4 Lepsza hipoteza: reakcja Fentona. W: Grzegorz Bartosz: Druga twarz tlenu. Wyd. 2. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008, s. 88, seria: Środowisko. ISBN 978-83-01-13847-9.
  4. 1.5.6. Inni podejrzani. W: Grzegorz Bartosz: Druga twarz tlenu. Wyd. 2. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008, s. 91, seria: Środowisko. ISBN 978-83-01-13847-9.