Rejencja gdańska (1815-1920)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
gdańska
Państwo  Królestwo Prus
Prowincja Prusy Zachodnie
Siedziba Gdańsk
Powierzchnia 7 959 km²
Populacja (1910)
• liczba ludności

742 619[1]
• gęstość 93,3 os./km²
Szczegółowy podział administracyjny
Liczba powiatów 10
Liczba miast na prawach powiatu 2
Położenie na mapie
Położenie na mapie
Ziemia 54°10′12,0″N 19°00′00,0″E/54,170000 19,000000Na mapach: 54°10′12,0″N 19°00′00,0″E/54,170000 19,000000
Siedziba rejencji w Gdańsku przy ul. Neugarten (obecnie Nowe Ogrody) 12-16

Rejencja gdańska (niem. Regierungsbezirk Danzig) – pruska i niemiecka jednostka administracyjna na terenie Pomorza Gdańskiego istniejąca w latach 1815–1920.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Rejencja powstała po Kongresie Wiedeńskim 1815 jako jeden z dwóch okręgów prowincji Prusy Zachodnie. W 1820 dokonano podziału na powiaty: miasto wydzielone Gdańsk oraz powiaty ziemskie: Kościerzyna (Berent (Westpr.)), Gdańsk (Danzig, początkowo z siedzibą w Rusocinie), Elbląg (Elbing), Kartuzy (Karthaus), Malbork (Marienburg), Wejherowo (Neustadt (Westpr.)) i Starogard Gdański (Preußisch Stargard).

W 1874 utworzono powiat miejski Elbląg, a w 1887 powiaty ziemskie Puck (Putzig) i Tczew (Dirschau), powiat ziemski gdański dzieląc na dwa powiaty: Gdańskie Wyżyny (Danziger Höhe) i Gdańskie Niziny (Danziger Niederung) z siedzibą w Gdańsku.

W wyniku Traktatu Wersalskiego Gdańsk wraz z powiatami Niziny i Wyżyny utworzył Wolne Miasto Gdańsk, a powiaty Starogard, Kościerzyna, Kartuzy, Wejherowo i Puck zostały przekazane Polsce wchodząc w skład województwa pomorskiego. Powiaty Malbork i Elbląg wraz z miastem Elbląg stały się częścią rejencji kwidzyńskiej, przemianowanej w 1922 na rejencję zachodniopruską.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy