Rejencja gdańska (1815-1920)
| rejencja | |
| gdańska | |
Położenie na mapie |
|
| Państwo |  Królestwo Prus |
| prowincja | Prusy Zachodnie |
| Stolica | Gdańsk |
| Powierzchnia | 7 959 km² |
| Ludność (1910) • liczba ludności • gęstość |
742 619[1] 93,3 os./km² |
| Szczegółowy podział administracyjny | |
| powiaty | 10 |
| Miasta na prawach powiatu | 2 |
Rejencja gdańska (niem. Regierungsbezirk Danzig) – pruska i niemiecka jednostka administracyjna na terenie Pomorza Gdańskiego istniejąca w latach 1815–1920.
Spis treści |
Historia [edytuj]
Rejencja powstała po Kongresie Wiedeńskim 1815 jako jeden z dwóch okręgów prowincji Prusy Zachodnie. W 1820 dokonano podziału na powiaty: miasto wydzielone Gdańsk oraz powiaty ziemskie: Kościerzyna (Berent (Westpr.)), Gdańsk (Danzig, początkowo z siedzibą w Rusocinie), Elbląg (Elbing), Kartuzy (Karthaus), Malbork (Marienburg), Wejherowo (Neustadt (Westpr.)) i Starogard Gdański (Preußisch Stargard).
W 1874 utworzono powiat miejski Elbląg, a w 1887 powiaty ziemskie Puck (Putzig) i Tczew (Dirschau), powiat ziemski gdański dzieląc na dwa powiaty: Gdańskie Wyżyny (Danziger Höhe) i Gdańskie Niziny (Danziger Niederung) z siedzibą w Gdańsku.
W wyniku Traktatu Wersalskiego Gdańsk wraz z powiatami Niziny i Wyżyny utworzył Wolne Miasto Gdańsk, a powiaty Starogard, Kościerzyna, Kartuzy, Wejherowo i Puck zostały przekazane Polsce wchodząc w skład województwa pomorskiego. Powiaty Malbork i Elbląg wraz z miastem Elbląg stały się częścią rejencji kwidzyńskiej, przemianowanej w 1922 na rejencję zachodniopruską.
Zobacz też [edytuj]
- Rejencja gdańska (1939-1945) - rejencja gdańska jako część okręgu Rzeszy Gdańsk-Prusy Zachodnie.
