Rekonstrukcjonizm

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy nurtu w neopogaństwie. Zobacz też: Chrześcijański Rekonstrukcjonizm jako nurt odnowy moralnej.
Współczesne obchody starożytnych świąt ku czci Prometeusza w Grecji

Rekonstrukcjonizm – podejście w obrębie neopogaństwa, opierające się na rewitalizacji czy odrodzeniu (rekonstrukcja) religii pogańskich, przede wszystkim politeistycznych. Generalnie charakteryzuje ono nurt tzw. neopogaństwa etnicznego, w tym rodzimowierstwo, i jest kontrastowane z neopogaństwem synkretycznym, takim jak na przykład Wicca.

Rekonstrukcjonizm cechuje przywiązanie do prawdy historycznej. Innowacje w odtworzeniu wierzeń i kultu religijnego podyktowane są zwykle niedostateczną ilością źródeł historycznych, ale od zasady zgodności z prawdą historyczną odstępuje się także z innych powodów. Dzieje się tak często w przypadku, kiedy dawne praktyki są nie do przyjęcia przez współcześnie żyjących wyznawców (na przykład składanie ofiar ze zwierząt). Odstępstwa są w niektórych sytuacjach podyktowane też względami praktycznymi, np. brak możliwości odbywania kultu w starożytnych świątyniach wymaga zmiany miejsca przeprowadzenia uroczystości. Niektórzy rekonstrukcjoniści, szczególnie ci odstępujący od politeizmu na rzecz panteizmu, zgłaszają także potrzebą dostosowania dawnych wierzeń do współczesnej wiedzy naukowej.

Zasada rekonstrukcjonizmu dopuszcza łączenie elementów pochodzących z różnych religii jedynie w przypadku, gdy religie te rzeczywiście mieszały się w czasach historycznych (np. kult frygijskiej bogini Kybele był często elementem religii starożytnych Greków zamieszkujących tereny Azji Mniejszej).

Związki rekonstrukcjonistyczne[edytuj | edytuj kod]

W Polsce – wszystkie ugrupowania rodzimowiercze, również odwołujący się do dziedzictwa duchowego Indoeuropejczyków Klan Ausran.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]