Religia w Hiszpanii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Katedra w Santiago de Compostela – jedna z najważniejszych świątyń pielgrzymkowych.

Wolność wyznania jest zagwarantowana przez Konstytucję Hiszpańską. Kościół rzymskokatolicki jest zdecydowanie największym wyznaniem chrześcijańskim w Hiszpanii. Zgodnie z badaniami przeprowadzonymi przez Pew Research Center w 2010 roku: 75,2% Hiszpanów identyfikują się jako katolicy. Następnie 19% nie są związani z żadną religią, 2,1% wyznaje islam, 2% prawosławie, 1% protestantyzm, 0,5% inne wyznania „chrześcijańskie” i 0,2% wyznawało inne religie[1][2].

Według Centrum Badań Socjologicznych w 2014 roku 68,8% Hiszpanów zdeklarowało przynależność do Kościoła rzymskokatolickiego (76% w 2006 roku), 1,9% to wyznawcy pozostałych religii (głównie protestantyzmu, prawosławia, islamu, buddyzmu, hinduizmu i sikhizmu), a 26,1% zdeklarowało ateizm, agnostycyzm lub bezwyznaniowość (19% w 2006 roku). Pozostałe 3,1% nie określiło swej przynależności religijnej. W 1975 roku 61% Hiszpanów uczęszczało systematycznie do kościoła na niedzielne nabożeństwa, w 2002 roku 25%, podczas gdy w 2009 roku już tylko 15%. 58% Hiszpanów zdeklarowało, że nigdy nie chodzi do kościoła.

Według najnowszego sondażu Eurobarometru z 2010 roku odpowiedzi mieszkańców Hiszpanii na pytania w sprawie wiary były następujące[3]:

  • 59% – "Wierzę w istnienie Boga",
  • 20% – "Wierzę w istnienie pewnego rodzaju ducha lub siły życiowej",
  • 19% – "Nie wierzę w żaden rodzaj ducha, Boga lub siły życiowej".
  •   2% – "Nie wiem"

Historia[edytuj | edytuj kod]

Katolicyzm stał się oficjalną religią Hiszpanii w 589 roku. Pojawienie się politycznego liberalizmu, na początku XIX wieku doprowadziło do serii konfliktów między Kościołem a państwem, zwłaszcza o ziemię i kontrolę kształcenia. Katolicyzm pozostał oficjalną religią państwa do Drugiej Republiki Hiszpańskiej (1931/36). Po zakończeniu wojny domowej w Hiszpanii, generał Francisco Franco przywrócił katolicyzm jako religię państwową i zachował ten status do czasu proklamowania konstytucji z 1978 roku. Od tego czasu Hiszpania nie posiada oficjalnej religii, ale Kościół katolicki nadal otrzymuje wsparcie finansowe od państwa. Legalizacja rozwodów i aborcji, oraz reform edukacyjnych w 1980 roku przyniosła Kościołowi kolejny raz konflikt z rządem[4].


Odbiciem malejącej roli Kościoła i religii w Hiszpanii są drastyczny kryzys powołań i niedobór duchowieństwa, upowszechniający się relatywizm moralny, daleko posunięta tolerancja wobec antykoncepcji, aborcji, eutanazji, kohabitacji czy małżeństw homoseksualnych. Szczególnie młode pokolenie krytyczne jest wobec postaw i doktryn Kościoła odnośnie etyki seksualnej i życia małżeńsko-rodzinnego. Młode pokolenie także w największym stopniu skłania się ku indywidualnej wierze bądź bezwyznaniowości. W 2005 roku zaledwie połowa młodzieży utożsamiała się z katolicyzmem, z czego jedynie 10% było zaangażowanych religijnie, a niespełna 4% systematycznie praktykowało. Z drugiej strony w obliczu gwałtownej laicyzacji życia publicznego, reformom rządzącej PSOE i napływowi muzułmańskich imigrantów widoczna jest także aktywna działalność organizacji katolickich mobilizujących prawicowe ugrupowania polityczne i zwolenników odnowy moralnej i tradycyjnych wartości rodzinnych i katolickich. Ruchy te jednak wydają się być w mniejszości.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Religious Composition by Country, in Percentages. The Pew Research Center. [dostęp 2014-02-19].
  2. Christian Population as Percentages of Total Population by Country. The Pew Research Center. [dostęp 2014-02-19].
  3. Biotechnology Report (ang.). Eurobarometr (s. 204, 381). [dostęp 2014-05-15].
  4. Spain - Religion. Encyclopedia Britannica. [dostęp 2014-02-19].