Repatriacja
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Repatriacja (łac. repartiatio) – powrót do kraju ojczystego osób (np. jeńców wojennych, osób internowanych lub przymusowo przesiedlonych), które wskutek różnych przyczyn znalazły się poza jego granicami[1].
Często termin używany jest błędnie na oznaczenie deportacji, depatriacji albo też ekspatriacji, czyli przymusowych wysiedleń lub przesiedleń[2]. W czasach PRL-u oficjalna propaganda nazywała „repatriantami” Polaków − mieszkańców Kresów Wschodnich, których po II wojnie światowej przymusowo wysiedlano z ich ziem ojczystych i osadzano na Ziemiach Odzyskanych[3].
Obecnie trwającym procesem repatriacyjnym jest fala powrotów na Krym wysiedlonych stamtąd w roku 1944 Tatarów[4].
Przypisy
- ↑ W.Kopaliński, s.436.
- ↑ W.Kopaliński, s.143.
- ↑ Przesiedlenie ludności polskiej z Kresów Wschodnich do Polski 1944-1947. Wybór dokumentów, Warszawa: Neriton, 2000.
- ↑ Państwowy komitet statystyki Ukrainy. Spis 2001.
Bibliografia [edytuj]
- Władysław Kopaliński: Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1994. ISBN 83-214-0839-7.
Linki zewnętrzne [edytuj]
- Hasło "Repatriacja" w encyklopedii portalu Onet
- analiza pojęć „repatriacja” i „depatriacja” w Poradni Językowej PWN, Artur Czesak, Instytut Języka Polskiego PAN
