Rewolucja różańcowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Corazon Aquino
kard. Jaime Lachica Sin
Ferdinand Marcos

Rewolucja różańcowa - pokojowa rewolucja przeprowadzona w lutym 1986 na Filipinach, która obaliła dyktaturę Ferdinanda Marcosa.

Sytuacja przed rewolucją[edytuj | edytuj kod]

W kraju od 1966 rządził prezydent-dyktator Ferdinand Marcos. Starając się umocnić swą pozycję Marcos zarządził przeprowadzenie wyborów prezydenckich. Jego kontrkandydatem została namówiona do zaangażowania się w politykę przez arcybiskupa Manili kardynała Jaime Lachica Sina wdowa po zastrzelonym opozycjoniście Benigno Aquino - Corazon Aquino.

W wyniku sfałszowania wyborów wygrał je Ferdinand Marcos.

Rewolucja[edytuj | edytuj kod]

Po wyborach minister obrony Juan Enrile, zastępca szefa sztabu generalnego gen. Fidel Ramos oraz kilkuset innych wojskowych otwarcie wypowiedziało posłuszeństwo Marcosowi i zamknęli się w siedzibie ministerstwa obrony - w forcie Aguinaldo przy Epiphanio de Los Santos Avenue (Aleja Objawienia się Świętych). Dyktator wystosował 24-godzinne ultimatum: bezwarunkowa kapitulacja albo śmierć. W tej sytuacji buntownicy zatelefonowali po radę do kardynała Sina. Kardynał po 1,5-godzinnej modlitwie w kaplicy, za pośrednictwem katolickiego Radia Veritas (ówcześnie jedyne niezależne medium na Filipinach) zwrócił się do mieszkańców stolicy o pomoc w ochronie życia żołnierzy i przybycie w tym celu pod siedzibę ministerstwa. Poprosił również kilka zakonów kontemplacyjnych w Manili o post i modlitwę.

W ciągu kilku godzin po apelu kardynała na ulice wyszło ponad dwa miliony ludzi. Zebrani przed ministerstwem nieustannie odmawiali różaniec (co dało nazwę rewolucji). Odprawiono również msze święte.

Wysłani do stłumienia demonstracji żołnierze odmawiali wykonania rozkazów oraz często przyłączali się do manifestantów. Po przybyciu sprawdzonych jednostek, które miały rozpędzić tłum za pomocą gazu łzawiącego nastąpiła zmiana kierunku wiatru.

Demonstracja trwała 4 dni i noce.

Po demonstracjach[edytuj | edytuj kod]

25 lutego 1986 roku Marcos i Aquino, niezależnie od siebie, ogłosili przejęcie władzy prezydenckiej. Jednak dotychczasowy dyktator pozbawiony poparcia armii, stanął w obliczu klęski. Kardynał Jaime Lachica Sin powstrzymał, rosnące przez ostatnie lata w siłę, komunistyczne bojówki przed zabiciem Marcosa oraz skłonił prezydenta Stanów Zjednoczonych Ronalda Reagana do udzielenia azylu Marcosowi.

Ostatecznie władzę w kraju przejęła Corazon Aquino. Ferdinand Marcos uzyskał azyl w Stanach Zjednoczonych, gdzie trzy lata później zmarł.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]