Rodel Mayol

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Boxing pictogram.svg Rodel Mayol
Pseudonim Kid Rapido
Data i miejsce urodzenia 9 sierpnia 1981
Mandaue
Obywatelstwo  Filipiny
Styl walki praworęczny
Kategoria wagowa junior musza
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 39
Zwycięstwa 31
Przez nokauty 22
Porażki 6
Remisy 2
Nieodbyte 0

Rodel Mayol (ur. 9 sierpnia 1981 w Mandaue) – filipiński bokser, były zawodowy mistrz świata organizacji WBC w kategorii junior muszej (do 108 funtów).

Zawodową karierę rozpoczął w 2000 roku w kategorii słomkowej. Do końca 2005 roku stoczył dwadzieścia jeden zwycięskich pojedynków. 28 stycznia 2006 roku wygrał pojedynek eliminacyjny WBC z Lorenzo Trejo, pokonując go przez techniczny nokaut w czwartej rundzie i stał się oficjalnym pretendentem do tytułu mistrza świata. W konsekwencji 6 maja tego samego roku zmierzył się ówczesnym mistrzem świata WBC Eagle Kyową, z którym przegrał jednogłośnie na punkty.

Po tej porażce zmienił kategorię wagową na wyższą i 4 sierpnia 2007 roku stanął przed kolejną szansą zdobycia tytułu mistrzowskiego, tym razem federacji IBF w kategorii junior muszej, przegrał jednak przez techniczny nokaut w ósmej rundzie z Ulisesem Solísem[1]. Niespodziewanie przegrał też kolejną walkę w lutym 2008 roku – został znokautowany w czwartej rundzie przez Adriana Hernandeza. W maju i sierpniu wygrał dwie kolejne walki z mało znanymi bokserami.

13 czerwca 2009 roku zmierzył się z niepokonanym wcześniej Ivánem Calderónem, ówczesnym mistrzem świata federacji WBO. Walka zakończyła się techniczną decyzją, ponieważ Calderón doznał dużego rozcięcia skóry na czole po przypadkowym zderzeniu głowami w czwartej rundzie. W rundzie piątej dwa kolejne przypadkowe zderzenia powiększyły ranę, a w rundzie szóstej walka została przerwana za radą lekarza ringowego. Do chwili przerwania pojedynku sędziowie punktowali 58–56 dla Calderóna, 58–56 dla Mayola i 57–57. Walka zakończyła się więc remisem, a Portorykańczyk zachował pas mistrzowski[2]. Trzy miesiące później doszło do rewanżu pomiędzy tymi pięściarzami. Także tym razem walka została przerwana po przypadkowym zderzeniu głowami i zakończyła się techniczną decyzją sędziów, którzy przyznali zwycięstwo Calderónowi: dwóch sędziów punktowało na korzyść Calderóna w stosunku 68–65, trzeci sędzia punktował w takim samym stosunku na korzyść Mayola[3].

21 listopada 2009 roku zdobył pas mistrzowski federacji WBC, pokonując przez techniczny nokaut już w drugiej rundzie Edgara Sosę. Sosa doznał kontuzji w wyniku przypadkowego zderzenia głowami, a chwilę później został znokautowany, w związku z czym sędzia przerwał pojedynek[4].

27 lutego 2010 roku, w pierwszej obronie tytułu, zmierzył się z Omarem Niño Romero. Walka zakończyła się technicznym remisem w trzeciej rundzie. Mayol, uderzony przez Romero poniżej pasa, skrzywił się z bólu i opuścił ręce, jednak zanim sędzia zdołał przerwać pojedynek, aby dać mu dojść do siebie po faulu, Romero uderzył Mayola lewym sierpowym, po którym pięściarz z Filipin stracił przytomność. Sędzia po kilku minutach zamieszania ogłosił remis, a Mayol został zniesiony z ringu na noszach, z kołnierzem ortopedycznym na szyi[5].

Przypisy

  1. Dan Rafael: Solis retains junior flyweight title with eighth-round knockout (ang.). ESPN.com, 08.08.2007. [dostęp 2009-11-24].
  2. Matt Richardson, Andreas Hale: Cotto edges Clottey! Calderon keeps belt with tech draw (ang.). Fightnews.com, 13.06.2009. [dostęp 2009-11-24].
  3. Lee Bates: Calderon defeats Mayol (ang.). Fightnews.com, 12.09.2009. [dostęp 2009-11-24].
  4. Mayol takes Sosa’s WBC belt (ang.). Fightnews.com, 22.11.2009. [dostęp 2009-11-24].
  5. Dan Rafael: Mayol in another bizarre fight (ang.). ESPN.com, 01.03.2010. [dostęp 2010-04-15].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]