Roslagsbanan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Roslagsbanan
Roslagsbanan
Roslagsbanan pod Sztokholmem
Dane ogólne
Lokalizacja Sztokholm
Rodzaj transportu Kolej aglomeracyjna
Data uruchomienia 1885
Dane techniczne
Całkowita
długość linii
65 km[1]
Liczba linii 3
Liczba stacji 39
Inne informacje
Prześwit toru 891 mm
Właściciel Storstockholms Lokaltrafik
Schemat sieci
Pociąg na moście Stocksund

Roslagsbananwąskotorowa kolej aglomeracyjna w Sztokholmie. Składa się z trzech linii a jej długość wynosi 65 kilometrów. Jest jedną z pierwszych zelektryfikowanych kolei publicznych w Europie. Dziennie przewozi ok. 42 tys. pasażerów.

Przebieg[edytuj | edytuj kod]

Początkową stacją jest Sztokholm Wschodni (Stockholms östra station). Linia biegnie na północ i dzieli się na trzy linie, które docierają do Näsbypark, Österskär i Kårsta:

Linia Odcinek Długość Stacje
27 Stockholms östra station – Kårsta 41.5 km 23
28 Stockholms östra station – Österskär 29.5 km 20
29 Stockholms östra station – Näsbypark 11.5 km 12
Razem 65 km 39

Kolej[edytuj | edytuj kod]

Linię obsługuje od roku 2002 przedsiębiorstwo Roslagståg AB. Kolej zatrudnia ok. 280 osób: dyżurnych ruchu, motorniczych i konduktorów. Kolej pokonuje 2,5 mln pociągokilometrów rocznie. Liczba pasażerów wynosi ok. 10 mln rocznie, czyli ok. 42 tys. dziennie[2]. Najbardziej uczęszczaną stacją jest dworzec Sztokholm Wschodni, z którego korzysta ok. 10 000 osób dziennie[3].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Roslagsbanan jest jedną z najstarszych publicznych kolei elektrycznych w Europie. Pierwszy odcinek kolei został oddany do użytku w roku 1876 jako kolej Uppsala – Lenna. W roku 1885 otworzono główną linię ze Sztokholmu do Rimbo, a w 1892 zelektryfikowano odcinek Sztokholm – Djursholm. W latach 20. XX wieku kolej pokrywała dużą część Roslagen, skąd pochodzi jej nazwa. W 1969 kolej została przejęta od dotychczasowego przewoźnika Statens Järnvägar (szwedzkich kolei państwowych) przez transport miejski Sztokholmu. Część linii zlikwidowano, część przerobiono na kolej normalnotorową. W latach 70. kolej, która była niedoinwestowana i w złym stanie technicznym, stała się obiektem przetargów i gier politycznych i groziła jej likwidacja[4]. W 1980 odbyło się referendum, w którym dużą przewagę zdobyli zwolennicy utrzymania linii. Kolej zmodernizowano i kupiono nowy tabor.

Przypisy

  1. Detta är Roslagståg AB (szw.). [dostęp 2011-12-07].
  2. Detta är Roslagståg AB (szw.). [dostęp 2011-12-07].
  3. Detta är Roslagståg AB (szw.). [dostęp 2011-12-07].
  4. Detta är Roslagståg AB (szw.). [dostęp 2011-12-07].
Wikimedia Commons