Rumian psi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Rumian psi
Anthemis cotula - Köhler–s Medizinal-Pflanzen-160.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad astrowe
Rząd astrowce
Rodzina astrowate
Podrodzina Asteroideae
Rodzaj rumian
Gatunek rumian psi
Nazwa systematyczna
Anthemis cotula L.
Sp. pl. 2:894. 1753
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Kwiatostan rumianu psiego

Rumian psi (Anthemis cotula L.) – gatunek rośliny z rodziny astrowatych.

Rozmieszczenie geograficzne[edytuj | edytuj kod]

Rodzimy obszar występowania to cała niemal Europa (bez Finlandii,Irlandii, Islandii), Azja Zachodnia, Kaukaz, Zakaukazie, Dagestan, Arabia Saudyjska, Afryka Północna, Madera i wyspy Kanaryjskie[2]. Obecnie jednak jest to gatunek o kosmopolitycznym zasięgu, rozprzestrzenił się bowiem jako uciekinier z upraw lub gatunek zawleczony również na Azorach, w niektórych rejonach Afryki, w Australii, Nowej Zelandii i Ameryce Północnej[2]. W Polsce występuje na całym terenie, po niższe położenia górskie, częsty jest w południowo-zachodniej części kraju.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój 
Roślina zielna o nieprzyjemnym zapachu, rzadko owłosiona.
Łodyga 
W dole często krzaczkowato rozgałęziona.
Liście 
Dwu- lub trzykrotnie pierzastosieczne, złożone z szczeciniastorównowąskich łatek.
Kwiaty 
Zebrane w koszyczki o średnicy 12-26 mm. Kwiaty języczkowate białe, odginają się w dół po przekwitnieniu. Wąskolancetowate plewinki tylko w środkowej części koszyczka.
Owoce 
Obłe niełupki z niewielkimi brodawkami, delikatnie żeberkowane.

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Roślina jednoroczna. Kwitnie od czerwca do września. Siedlisko: miejsca ruderalne, przydroża. Liście wydzielają dość silny zapach, przez wielu uważany za nieprzyjemny. Roślina jest lekko trująca.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • Jest uprawiany jako roślina ozdobna
  • Dawniej wykorzystywany jako roślina lecznicza, obecnie zapomniany.

Uprawa[edytuj | edytuj kod]

Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, na przepuszczalnej glebie. Można uprawiać z nasion. Łatwo rozmnaża się przez podział jesienią lub wiosną, można też przez sadzonki pobierane latem. Zakwita późnym latem. Po przekwitnieniu roślinę usuwa się.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-04-15].
  2. 2,0 2,1 Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-05-27].