Sądy powszechne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Sądy powszechne – część systemu sądownictwa właściwa do rozstrzygania spraw niezastrzeżonych dla innych sądów.

Sądy powszechne w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Do obecnego polskiego sądownictwa powszechnego należą sądy rejonowe, okręgowe i apelacyjne. Sądy powszechne rozstrzygają wszelkie sprawy z zakresu prawa karnego, cywilnego, rodzinnego i opiekuńczego oraz prawa pracy i ubezpieczeń społecznych, które nie są zastrzeżone dla innych sądów.

Wszystkich sędziów sądów powszechnych powołuje Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa. Sądami kierują prezesi powoływani przez Ministra Sprawiedliwości oraz w zakresie finansowym i gospodarczym Dyrektorzy Sądów Apelacyjnych i Okręgowych oraz Kierownicy Finansowi Sądów Rejonowych - powoływani przez Ministra Sprawiedliwości. Postępowanie sądowe oparte jest na zasadzie dwuinstancyjności. Dzięki temu możliwe jest naprawienie części uchybień dokonywanych w sądach pierwszej instancji. Pozostałe uchybienia mogą być naprawione w drodze skargi kasacyjnej do Sądu Najwyższego, jednak nie przysługuje ona we wszystkich sprawach. Uchybienia polskich sądów powszechnych są od czasu do czasu naprawiane przez Europejski Trybunał Praw Człowieka oraz Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jednak częściej nie są one w ogóle naprawiane ze względu na niezawisłość sędziowską. Kontrolę nad sądami powszechnymi w zakresie orzekania sprawuje Sąd Najwyższy.

Obecnie w Polsce jest (stan prawny na 1 stycznia 2008 roku):

  • 11 sądów apelacyjnych
  • 45 sądów okręgowych
  • 323 sądy rejonowe
Scale of justice gold.png Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć prawnych w Wikipedii.