Sąd apelacyjny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Sąd apelacyjny (skr. "SA") – organ wymiaru sprawiedliwości powołany do rozstrzygania w II instancji spraw z zakresu:

z obszaru działania co najmniej dwóch podległych mu sądów okręgowych (obszar apelacji).

Sądy apelacyjne rozpoznają także kwestie szczególne przekazane im bezpośrednio przez ustawę. Są również sądami dyscyplinarnymi I instancji dla sędziów sądów powszechnych. Sądy Apelacyjne utworzone zostały w 1990 r. wraz z przywróceniem przedwojennej, trójstopniowej organizacji sądownictwa. Tak jak wszystkie inne sądy powszechne powołuje je i znosi Minister Sprawiedliwości po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Sądownictwa.

Sądy apelacyjne[edytuj | edytuj kod]

13 sierpnia 1990 roku minister Aleksander Bentkowski podpisał rozporządzenie, mocą którego powołano siedem sądów apelacyjnych: w Warszawie, Białymstoku, Gdańsku, Lublinie, Łodzi, Poznaniu i Rzeszowie. Natomiast sądy apelacyjne w Katowicach, Krakowie i Wrocławiu powołane zostały 3 września 1990. Wszystkie te sądy rozpoczęły swoją działalność 1 października 1990. Natomiast 1 stycznia 2005 powołano Sąd Apelacyjny w Szczecinie.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons

Strony internetowe sądów apelacyjnych[edytuj | edytuj kod]