Prawo pracy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Prawo pracy – gałąź prawa obejmująca ogół regulacji w zakresie stosunku pracy konkretnego pracownika i pracodawcy jako stron stosunku pracy oraz regulacji dotyczących organizacji pracodawców i pracowników, układów i sporów zbiorowych, a także partycypacji pracowniczej i dialogu w zbiorowych stosunkach pracy.

Prawo pracy w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Źródła prawa pracy[edytuj | edytuj kod]

W systemie prawa pracy podstawowym aktem prawnym regulującym wzajemne prawa i obowiązki stron stosunku pracy jest Kodeks pracy. Jednakże regulacje dotyczące praw i obowiązków podmiotów stosunku pracy występują nie tylko w kodeksie, ale także w innych aktach prawnych, które na ogół zawierają albo odesłanie wprost do odpowiednich przepisów kodeksu pracy lub stanowią, że przepisy kodeksu mają zastosowanie do spraw nimi nie uregulowanych.

Źródła prawa pracy reguluje art. 9 kodeksu pracy. Z przepisu tego wynika hierarchiczny ich układ:

  • kodeks pracy i akty wydane na jego podstawie
  • inne ustawy i akty wydane na ich podstawie określające prawa i obowiązki pracowników i pracodawców
  • postanowienia układów zbiorowych pracy
  • inne porozumienia zbiorowe,
  • regulaminy, statuty określających prawa i obowiązki stron stosunków pracy.

Zasady prawa pracy[edytuj | edytuj kod]

Główne zasady wynikające z k.p.[edytuj | edytuj kod]

Polski kodeks pracy w art. 10-183 definiuje podstawowe zasady prawa pracy w następujący sposób:

  1. każdy ma prawo do podjęcia pracy;
  2. każdy ma swobodę nawiązywania stosunków pracy;
  3. każdy ma prawo do wolności pracy, tzn. ma prawo do zerwania stosunku pracy;
  4. pracodawca ma obowiązek poszanowania dóbr osobistych pracownika;
  5. pracownicy powinni być traktowani równo;
  6. nie wolno dyskryminować pracowników ze względu na rasę, płeć, wyznanie itp;
  7. pracownik ma prawo do godziwego wynagrodzenia;
  8. państwo ma obowiązek chronić uprawnienia pracowników, w oparciu o automatyzm prawny;
  9. pracownicy i pracodawcy mają prawo tworzyć i przystępować do organizacji zawodowych;
  10. pracownicy mają prawo do partycypacji w zarządzaniu firmą w zakresie spraw dotyczących ich osobiście.

Zasady wynikające z art. 300 kodeksu pracy[edytuj | edytuj kod]

Ta regulacja odnosi się do przepisów kodeksu cywilnego i dopuszcza stosowanie jego przepisów, jeżeli kwestie związane ze stosunkiem pracy nie są uregulowane przez kodeks pracy (luka prawna). Ponadto regulacje kodeksu cywilnego nie mogą być sprzeczne z głównymi zasadami prawa pracy. Zasady prawa pracy w rozumieniu art. 300 są metanormami, rekonstruowanymi z norm prawa pracy i dzielą się na:

  1. zasadę ochrony interesu pracownika;
  2. zasadę ryzyka pracodawcy;
  3. zasadę odformalizowania działań pracownika.

Zasady wynikające z Konstytucji RP[edytuj | edytuj kod]

Z ustawy zasadniczej również można wyczytać zasady odnoszące się do prawa pracy, takie jak:

  1. prawo koalicji;
  2. zasada dialogu społecznego;
  3. zasada równości;
  4. ochrona pracy, zdrowia, życia pracownika.

Podstawowe pojęcia prawa pracy[edytuj | edytuj kod]

  • Pracownik – osoba fizyczna zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę, zobowiązana do wykonywania określonej pracy
  • Pracodawca – osoba fizyczna lub osoba prawna, a także inna jednostka organizacyjna nie posiadająca osobowości prawnej, która spełniając pewne wymogi prawne i społeczne, zatrudnia pracowników
  • Stosunek pracy – więź prawna łączącą pracownika i pracodawcę.
  • Wynagrodzenie (płaca) – wypłaty pieniężne oraz wartość tzw. świadczeń w naturze (towary, materiały, usługi itp.) lub ekwiwalenty wypłacone pracownikom lub innym osobom fizycznym przez jednostkę za wykonaną na jej rzecz pracę
  • Zatrudnienie – ogólna nazwa faktu zawarcia dowolnej formy umowy o świadczeniu pracy przez pracownika.
  • Zwolnienie – wygaśnięcie stosunku pracy na skutek porozumienia lub zerwania umowy o pracę przez pracownika lub pracodawcę, przed uzgodnionym czasem jej wygaśnięcia.
  • Umowa o pracę – dwustronne porozumienie pomiędzy pracownikiem a pracodawcą, na podstawie którego pracownik zobowiązuje się do świadczenia pracy na rzecz pracodawcy, a pracodawca zobowiązuje się do wypłacenia pracownikowi wynagrodzenia.
  • Rokowania pracownicze – czynności przygotowawcze, w ramach których strony powinny wzajemnie poinformować się o okolicznościach mających znaczenie dla zawarcia i treści umowy o pracę, takich jak zakres obowiązków i płaca.
  • Spór zbiorowy – spór między wszystkimi lub określoną grupą pracowników z jednym pracodawcą, dotyczący np. zmiany zakresu obowiązków lub płacy.
  • Strajk – najostrzejsza forma sporu zbiorowego – najczęściej polega na dobrowolnym powstrzymaniu się od pracy przez protestujących.
  • Mobbing – działania lub zachowania dotyczące pracownika lub skierowane przeciwko pracownikowi, polegające na uporczywym i długotrwałym nękaniu lub zastraszaniu pracownika, wywołujące u niego zaniżoną ocenę przydatności zawodowej, powodujące lub mające na celu poniżenie lub ośmieszenie pracownika, izolowanie go lub wyeliminowanie z zespołu współpracowników.
  • Świadectwo pracy – świadectwo pracy jest dokumentem, który otrzymuje pracownik w związku z rozwiązaniem lub wygaśnięciem stosunku pracy.
  • Państwowa Inspekcja Pracy – organ nadzoru i kontroli nad przestrzeganiem prawa pracy, a w szczególności przepisów oraz zasad bezpieczeństwa i higieny pracy.

W Polsce spory między pracodawcami i pracownikami rozstrzygają specjalne do tego powołane sądy pracy.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]