Sępnik pstrogłowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sępnik pstrogłowy
Cathartes burrovianus[1]
Cassin, 1845
Sępnik pstrogłowy
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada neognatyczne
Rząd szponiaste
Rodzina kondorowate
Rodzaj Cathartes
Gatunek sępnik pstrogłowy
Podgatunki
  • C. b. burrovianus Cassin, 1845
  • C. b. urubutinga Pelzeln, 1861
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Terytorium w sezonie lęgowym
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Sępnik pstrogłowy (Cathartes burrovianus) – gatunek dużego ptaka z rodziny kondorowatych (Cathartidae).

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Sępnik pstrogłowy zamieszkuje w zależności od podgatunku[3][4]:

  • C. burrovianus burrovianus – południowo-wschodni Meksyk do środkowek Kolumbii i północno-zachodniej Wenezueli
  • C. burrovianus urubutinga – południowo-wschodnia Kolumbia do Gujany na południe do północno-wschodniej Argentyny i Urugwaju.

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Takson po raz pierwszy opisany przez Cassina w 1845 roku pod obecną nazwą. Jako lokalizację holotypu autor wskazał okolice Veracruz w Meksyku. Nazwa rodzajowa Cathartes pochodzi od słowa kathariz (ōκαθαριζω), dopełniacz kathartēs (καθαρτης) oznaczającego w języku greckim oczyszczanie, czyszczenie[5]. Nazwa gatunkowa upamiętnia Dr Marmaduke Burrougha, amerykańskiego lekarza i przyrodnika[6]. Takson siostrzany z C. melambrotus[4]. Wyróżniono dwa podgatunki różniące się tylko wielkością[3][4][a].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała 53-66 cm, masa ciała 950-1550 g, rozpiętość skrzydeł 150-165 cm[7][4]. Stosunkowo niewielki, nadrzewny kondor o czarnym upierzeniu. Naga skóra na głowie i szyi o zmiennej barwie. U niedojrzałych ptaków upierzenie bardziej brązowe[4].

Ekologia[edytuj | edytuj kod]

Zamieszkuje głównie łąki, sawanny i llanos[4]. Żywi się padliną małych zwierząt, włącznie z rybami[4] chodź raz zaobserwowano go również na padlinie delfina długoszczękiego[8]. Bardzo mało informacji na temat rozrodu i wychowania młodych. Gniazdo znajduje się w otworach dużych drzew. Samica składa 2 jaja[4]. Pisklęta mają dużo puchu i ciemne, nagie głowy[4].

Status i ochrona[edytuj | edytuj kod]

W Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów został zaliczony do kategorii LC (najmniejszej troski)[2]. Stan populacji słabo poznany ale wydaje się być stabilna i stosunkowo liczna[4]. Brak danych na temat zagrożeń.

Uwagi

  1. Zobacz w infoboksie

Przypisy

  1. Cathartes burrovianus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. 2,0 2,1 Cathartes burrovianus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. 3,0 3,1 Frank Gill, David Donsker (red.): Family Cathartidae (ang.). IOC World Bird List: Version 4.4. [dostęp 2014-11-11].
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 4,5 4,6 4,7 4,8 4,9 Houston, D., Kirwan, G. M., Bonan, A., Boesman, P.: Lesser Yellow-headed Vulture (Cathartes burrovianus). W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D. A. Christie, E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2014. [dostęp 2014-11-11]. (ang.)
  5. Jobling, J. A.: Key to Scientific Names in Ornithology. W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D. A. Christie, E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2014. [dostęp 2014-11-07]. (ang.)
  6. Jobling, J. A.: Key to Scientific Names in Ornithology. W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D. A. Christie, E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2014. [dostęp 2014-11-07]. (ang.)
  7. James Ferguson-Lees, David A. Christie: Raptors of the World. Londyn: Christopher Helm, 2001, s. 309. ISBN 0618127623. (ang.)
  8. Lemon, W. C.. Foraging behavior of a guild of Neotropical vultures. „The Wilson Bulletin”. 103 (4), s. 698-702, 1991 (ang.).