Saper

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy nazwy zawodu. Zobacz też: inne znaczenia.
Amerykański żołnierz usuwający minę
Usuwanie min w Wietnamie

Saper – nazwa zawodu człowieka trudniącego się materiałami wybuchowymi, szczególnie ich rozbrajaniem. Istnieją specjalne formacje rozbrajania niebezpiecznych materiałów w wojsku oraz w policji. Formacją grupującą saperów w armii są pododdziały wojsk inżynieryjnych.

Wojsko[edytuj | edytuj kod]

Podstawowymi zadaniami saperów w wojskach inżynieryjnych jest rozminowanie terenu i obiektów, wysadzanie niewybuchów i niewypałów, oczyszczanie terenu z przedmiotów wybuchowych i niebezpiecznych. Dawniej do głównych zadań saperów w wielu państwach należało także: minowanie terenu i obiektów, wysadzanie mostów, budynków i innej infrastruktury, zakładanie pułapek saperskich, usuwanie wraków oraz budowanie i rozbieranie fortyfikacji[potrzebne źródło].

Wojsko Polskie obchodzi 16 kwietnia Dzień Sapera, święto ustanowione w 1946 roku w rocznicę forsowania linii Odry i Nysy Łużyckiej[1].

Policja[edytuj | edytuj kod]

W polskiej Policji funkcjonują zespoły minersko-pirotechniczne likwidujące zagrożenia powodowane np. samodziałowymi urządzeniami wybuchowymi, w szczególności tzw. domowej konstrukcji. Zespoły minersko-pirotechniczne znajdują się w strukturach Samodzielnych Pododdziałów Antyterrorystycznych Policji w komendach wojewódzkich Policji. Ich działania wspomagają także specjalistyczne roboty mobilne, których zadaniem jest zdalne rozpoznanie i neutralizacja niebezpiecznych ładunków bez konieczności podchodzenia do nich ludzi[2]. Pierwszą w Polsce sekcję pirotechników w Policji powołano do działania w 1990 roku[3].

W przypadku zagrożeń powodowanych wyrobami fabrycznymi np. pocisków, amunicji – do ich likwidacji w Polsce wzywane są pododdziały wojsk inżynieryjnych Wojska Polskiego.

Przypisy

  1. Piotr Jaszczuk: Dzień Sapera: Serwis Dowództwa Operacyjnego Sił Zbrojnych RP. 21 kwietnia 2008 r.. [dostęp 16 kwietnia 2009 r.].
  2. Anna Nikodym: Roboty mobilne PIAP (pol.). Przemysłowy Instytut Automatyki i Pomiarów. [dostęp 2009-03-02].
  3. KGP: 15 lat policyjnych pirotechników (pol.). Komenda Główna Policji. [dostęp 2009-10-22].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]