Sauli Niinistö

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Sauli Niinistö
Sauli Niinistö (cropped).jpg
Data i miejsce urodzenia 24 sierpnia 1948
Salo
Prezydent Republiki Finlandii
Przynależność polityczna Kok.
Okres urzędowania od 1 marca 2012
Poprzednik Tarja Halonen
Przewodniczący Eduskunty
Przynależność polityczna Kok.
Okres urzędowania od 24 kwietnia 2007
do 27 kwietnia 2011
Poprzednik Timo Kalli
Następca Ben Zyskowicz
Minister finansów Finlandii
Przynależność polityczna Kok.
Okres urzędowania od 2 lutego 1996
do 16 kwietnia 2003
Poprzednik Iiro Viinanen
Następca Antti Kalliomäki
Wicepremier Finlandii
Przynależność polityczna Kok.
Okres urzędowania od 13 kwietnia 1995
do 30 sierpnia 2001
Poprzednik Pertti Salolainen
Następca Ville Itälä
Minister sprawiedliwości Finlandii
Przynależność polityczna Kok.
Okres urzędowania od 13 kwietnia 1995
do 1 lutego 1996
Poprzednik Anneli Jäätteenmäki
Następca Kari Häkämies
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Białej Róży (Finlandia) Krzyż Wielki Orderu Lwa Finlandii Królewski Order Serafinów (Szwecja) Order Słonia (Dania) Krzyż Wielki Królewskiego Norweskiego Orderu Świętego Olafa Krzyż Wielki Norweskiego Orderu Zasługi Krzyż Wielki Orderu Honoru (Grecja) Kawaler Krzyża Wielkiego Orderu Lwa Niderlandzkiego (Holandia) Order Zasługi Republiki Włoskiej I Klasy
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Sauli Väinämö Niinistö (ur. 24 sierpnia 1948 w Salo) – fiński polityk i prawnik. Prezydent Finlandii od 2012, deputowany do parlamentu i od 2007 do 2011 jego przewodniczący, były minister i wicepremier, kandydat w wyborach prezydenckich w 2006 i w 2012.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1967 zdał egzamin maturalny, siedem lat później ukończył studia prawnicze. Prowadził następnie w rodzinnym Salo kancelarię prawniczą. W latach 1977–1992 zasiadał w samorządzie lokalnym tej miejscowości. W 1987 uzyskał mandat posła do Eduskunty, w kolejnych wyborach parlamentarnych ubiegał się z powodzeniem o reelekcję z ramienia Partii Koalicji Narodowej. W 1994 został przewodniczącym tego ugrupowania. Rok później wszedł do koalicyjnego rządu Paava Lipponena jako minister sprawiedliwości. W 1996 po rekonstrukcji tego gabinetu objął urząd ministra finansów, który sprawował do 2003. Jednocześnie w latach 1995–2001 pełnił funkcję wicepremiera.

W 2000 odmówił ubiegania się o prezydenturę, rok później na pozycji lidera Kok. zastąpił go Ville Itälä. W 2003 wycofał się z działalności politycznej, odszedł z rządu i parlamentu, obejmując stanowisko w zarządzie Europejskiego Banku Inwestycyjnego. W marcu 2005 ogłosił jednak zamiar kandydowania w wyborach prezydenckich w styczniu następnego roku. W pierwszej turze wyborów zajął drugie miejsce (zdobył 24,1% głosów)[1]. Przed drugą turą otrzymał wsparcie ze strony rządzących centrystów premiera Mattiego Vanhanena, jednak przegrał z ubiegającą się o reelekcję socjaldemokratyczną prezydent Tarją Halonen (uzyskał 48,2% głosów)

Na skutek wyborów w 2007 Sauli Niinistö powrócił do sprawowania mandatu poselskiego, uzyskując najwyższe w skali kraju indywidualne poparcie, obejmując następnie urząd przewodniczącego fińskiego parlamentu. W 2009 został prezesem Fińskiego Związku Piłki Nożnej, z tego stanowiska zrezygnował po wyborze na urząd prezydenta Finlandii w 2012[2].

W 2011 nie kandydował na kolejną kadencję. Ponownie został natomiast kandydatem swojego ugrupowania w wyborach prezydenckich w 2012. W pierwszej turze głosowania otrzymał 37,0% głosów, zajmując 1. miejsce i przechodząc do drugiej tury[3]. W drugiej turze wyborów dostał poparcie na poziomie 62,6%, wygrywając z Pekką Haavisto[4]. Urząd prezydenta Finlandii objął 1 marca 2012.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Znany jest m.in. jako wrotkarz. W czasie pełnienia funkcji ministerialnych głośny był jego romans z deputowaną opozycyjnych wówczas centrystów Tanją Karpelą[5] (późniejszą minister kultury), zakończony zerwaniem zaręczyn w 2004. W tym samym roku Sauli Niinistö był w gronie osób, które przeżyły azjatycki kataklizm tsunami.

Przypisy

  1. Koko maa (fiń.). vaalit.fi. [dostęp 2012-01-22].
  2. Przestał rządzić piłką, bo został prezydentem . tvn24.pl, 7 lutego 2012. [dostęp 2012-09-09].
  3. Tulos. Koko maa (fiń.). vaalit.fi. [dostęp 2012-01-22].
  4. Tulos. Koko maa (fiń.). vaalit.fi. [dostęp 2012-02-05].
  5. Tässä ovat kaikki Tanjan miehet – katso kuvat! (fiń.). mtv3.fi, 3 lutego 2009. [dostęp 2012-01-22].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]