Seborga
| Seborga Seborca |
|||||
 |
|||||
|
|||||
| Państwo |  Włochy |
||||
| Region | Liguria | ||||
| Prowincja | Imperia | ||||
| Burmistrz | Enrico Ilariuzzi | ||||
| Powierzchnia | 4,91 km² | ||||
| Wysokość | 500 m n.p.m. | ||||
| Populacja (2010) • liczba ludności • gęstość |
319[1] 64,97 os./km² |
||||
| Nr kierunkowy | 0184 | ||||
| Kod pocztowy | 18012 | ||||
| Tablice rejestracyjne | IM | ||||
|
Położenie na mapie Włoch
  Seborga
|
|||||
 43°49′34″N 7°41′38″E / 43.826111111111, 7.6938888888889Na mapach: 43°49′34″N 7°41′38″E / 43.826111111111, 7.6938888888889 |
|||||
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|||||
| Strona internetowa | |||||
Seborga (lig. Seborca) – miasteczko w północno-zachodnich Włoszech, w regionie Liguria, w prowincji Imperia, w Alpach Liguryjskich. Słynie z bycia tzw. mikronacją, czyli symbolicznego deklarowania od 1954 roku niepodległości jako Księstwo Seborgi. Według danych z końca 2010 roku Seborgę zamieszkuje 319 osób, w tym 37 (11,6%) cudzoziemców[1].
Dzieje Seborgi sięgają VIII wieku, kiedy była to wieś należąca do hrabiów Ventimiglii. W 954 r. hrabia Guido podarował ją benedyktynom z Lérins. Od 1181 r. miejscowość była przedmiotem sporu między opactwem a Republiką Genui – formalnie Seborga, jak i inne dobra benedyktyńskie, pozostawała w granicach tego państwa, nigdy jednak nie sprawowało ono realnej władze nad tym obszarem. W 1729 r. Seborgę kupił Wiktor Amadeusz II, książę Piemontu i król Sardynii. Jako część państwa sardyńskiego Seborga w 1861 r. znalazła się w Królestwie Włoch[2].
Spis treści |
Księstwo Seborgi [edytuj]
W 1954 r. grupa mieszkańców ogłosiła symboliczną niepodległość powołując się na miejscową tradycję mówiącą o tym, że kupno miasteczka przez Sardynię w 1729 r. nie miało mocy prawnej, a więc Seborga zachowała wtedy swoją niezależność, ponieważ z kolei nie brała samodzielnego udziału w zjednoczeniu Włoch, nie można jej formalnie uznać za część państwa włoskiego. W 1963 r. prezes miejscowej spółdzielni ogrodniczej, Giorgio Carbone, ogłosił się księciem Jerzym I. „Panował” do swojej śmierci w październiku 2009 r. Obecną „głową Seborgi” jest przedsiębiorca Marcello Menegatto (książę Marceli I)[3].
W latach 90. przyjęto „konstytucję”, rozpoczęto emisję lokalnej waluty luigino (którą można płacić w kilku sklepach) i znaczków pocztowych, skomponowano hymn, na wjeździe ustawiono symboliczne budki graniczne, a nawet powołano „armię” składającą się z jednego żołnierza. W nieformalnym referendum przeprowadzonym 23 kwietnia 1995 r. 304 spośród 308 mieszkańców poparło „niepodległość”[4].
Samozwańcza niepodległość sprawiła, że miasteczko cieszy się dużym zainteresowaniem ze strony turystów. Dzięki rozwojowi turystyki odrestaurowane zostało historyczne centrum miasta. Władze włoskie przychylnie patrzą na Księstwo Seborgi, bowiem jego funkcjonowanie w żaden sposób nie przeszkadza działalności organów publicznych, a mieszkańcy w pełni wywiązują się ze swoich obowiązków wobec państwa[5].
Zobacz też [edytuj]
- Filettino – inna włoska miejscowość symbolicznie deklarująca niepodległość
Linki zewnętrzne [edytuj]
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 Statystyki demograficzne ISTAT
- ↑ Andrea Gandolfo: La provincia di Imperia: storia, arti, tradizioni. T. I. Blu Edizione, 2005. ISBN 978-88-7904-011-2. (wł.)
- ↑ Nick Squires: Tiny Italian principality announces new monarch called 'His Tremendousness' (ang.). The Daily Telegraph, 27 kwietnia 2010. [dostęp 2011-12-12].
- ↑ Caitlin Moran: Noel Gallagher is my choice for monarch (ang.). The Times, 30 stycznia 2006. [dostęp 2011-12-12].
- ↑ Erica Dellacasa: La principessa s’arrende: Seborga all’Italia (wł.). Corriere della Sera, 12 czerwca 2006. [dostęp 2011-12-12].
|
|||||
