Septymia Zenobia
Zenobia (Septimia Zenobia lub Xenobia) – żona króla Palmyry Septimiusa Odenathusa. Po jego śmierci w 267 r. rządziła w imieniu swojego małoletniego syna Waballata.
Chciała utrzymać dla swojego syna rolę, jaką na rzymskim Wschodzie sprawował jej zamordowany mąż – Odenat. Być może dzięki poparciu armii rzymskiej w Syrii i Palestynie udało się jej utrzymać kontrolę nad tymi terenami, a w 270 r. dowodzący jej wojskami Zabdas najechał rzymskie prowincj Arabię i Egipt, gdzie stacjonowały legiony wierne rzymskiej władzy centralnej. Szczególnie dramatyczny przebieg miała wojna w Egipcie bronionym przez Tenagino Probusa. W 271 r. wojska Zenobii najechały Azję Mniejszą, której część przeszła pod jej kontrolę.
Początkowo Zenobia szukała porozumienia z Aurelianem; na monetach i dokumentach papirusowych ogłoszono, że Waballat jest współwładcą Aureliana. W chwili gdy Aurelian rozpoczął kontrofensywę przeciwko niej, ogłoszono jej syna cesarzem - augustem.
Po pokonaniu jej armii, Rzymianie zajęli Palmyrę (272 r.). Mimo próby ucieczki, dostała się do niewoli; przetransportowana do Rzymu brała udział w triumfie Aureliusza zakuta w złote kajdany. Resztę życia spędziła w ofiarowanej przez cesarza willi. Niektórzy historycy uważają, że została żoną rzymskiego senatora[potrzebne źródło].
[edytuj] Bibliografia
- W. Ball, Rome in the East, London- N. York 2000
- T. Kotula, Aurelien et Zenobbia, Wrocław 1997
- M. Sartre, D`Alexandre a Zenobia. Histoire du Levant antiquite IVe siecle av J.C i IIIe siecle ap. J.-C., Paris 2001
- E. Schneider, Septimia Zenobia Sebaste, Roma 2003
- J. Starcky, M. Gawlikowski, Palmyre, Paris 1986
- R. Suski, Konsolidacja Cesarstwa Rzymskiego za panowania Aureliana 270-275, Kraków 2008
