Seria Lymana

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Seria Lymana, seria linii widmowych emitowanych przez atomy wodoru. Linie te powstają w wyniku emisji fotonów przez elektron w atomie wodoru przechodzący z wyższego orbitalu na orbital 1 (seria K).

Długości fal pierwszej linii serii, zwanej linią Lymana α jest równa 121,57 nm (jest ona czasem nazywana promieniowaniem Lyman-α), a granicą serii jest 91,18 nm, wszystkie linie serii leżą w dalekim nadfiolecie.

Seria Lymana

Inne serie widmowe w atomie wodoru to:

  1. seria Lymana
  2. seria Balmera
  3. seria Paschena
  4. seria Bracketta
  5. seria Pfunda
  6. seria Humphreysa

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwszą linię serii odkrył Theodore Lyman w 1906 roku, badając światło emitowane przez wodór, kolejne linie odkrył w kolejnych latach aż do 1914. Linie serii pasowały do wcześniej sformułowanej doświadczalnej wzoru Rydberga opisującej serię Balmera i Paschena.

Wzór Rydberga dla serii Lymana ma postać:

 {1 \over \lambda} = R \left( {1 \over 1^2} - {1 \over n^2} \right) \qquad \left( R = 1,0974 \cdot 10^7 \mbox{m}^{-1} \right)

Gdzie n to kolejne liczby naturalne poczynając od 2 (n = 2,3,4,...). Linia Ly - α odpowiada n = 2, a granica serii odpowiada granicy wyrażenia dla n dążącego do nieskończoności.