Niszczyca płotowa
| Niszczyca płotowa | |
|---|---|
 |
|
| Systematyka[1] | |
| Królestwo | grzyby |
| Gromada | podstawczaki |
| Klasa | pieczarniaki |
| Rząd | niszczycowce |
| Rodzina | niszczycowate |
| Rodzaj | niszczyca |
| Gatunek | niszczyca płotowa |
| Nazwa systematyczna | |
| Gloeophyllum sepiarium (Wulfen) P. Karst[2]. Bidr. Känn. Finl. Nat. Folk 37: 79 (1882) |
|
 Zdjęcia i grafiki w Commons |
|
Niszczyca płotowa siatkowiec płotowy, grzyb słupowy (Gloeophyllum sepiarium (Wulfen) P. Karst.) – gatunek grzybów należący do rodziny niszczycowatych (Gloeophyllaceae).
Morfologia [edytuj]
- Owocnik
- Grubość do 3 cm, średnica do 10 cm. Zazwyczaj przyrasta bokiem i ma kształt półkolisty, kolisty, rozpostarty, czasami listewkowaty[3]. Kolor powierzchni od czerwonobrązowego do tabaczkowobrązowego, zewnętrzna, świeża strefa przyrostu ma kolor pomarańczowożółty. Jest faliście bruzdowana i strefowana, za młodu szczeciniasto owłosiona, u starszych okazów naga[4].
- Hymenofor
- Zmienny; zazwyczaj blaszkowaty, czasami blaszkowo-porowaty lub porowaty. Blaszki często połączone poprzecznymi anastomozami. Kolor od żółtawego przez pomarańczowy i rdzawy do rdzawobrązowego[3].
- Miąższ
- Cienki, ciemnobrązowy, skórzasty i elastyczny. Smak łagodny lub lekko gorzki[4].
- Wysyp zarodników
- Biały. Zarodniki cylindryczne i spłaszczone z jednej strony, gładkie i bezbarwne. Rozmiar: 9-12 x 3-4,5 μm[3].
Występowanie [edytuj]
W Europie Środkowej grzyb bardzo pospolity[5]. Owocnik jest jednoroczny, lub wieloletni. Rośnie na martwym drewnie drzew iglastych, szczególnie świerków; na pniach, pniakach. Bardzo często atakuje drewniane konstrukcje płotów, mostów, pergoli, słupy telegraficzne, konstrukcje domów, podkłady kolejowe, itp[4].
Znaczenie [edytuj]
Grzyb niejadalny. Z punktu widzenia gospodarki człowieka jest bardzo szkodliwy, wywołujący brunatną zgniliznę drewna[4]. Jest przy tym bardzo odporny na środki grzybobójcze[5].
Synonimy [edytuj]
- Agaricus asserculorum Batsch, 1783
- Agaricus boletiformis Sowerby, 1809
- Agaricus sepiarius Wulfen, 1786
- Agaricus sepiarius var. sepiarius Wulfen, 1786
- Agaricus undulatus Hoffm., 1797
- Daedalea sepiaria (Wulfen) Fr., Syst. mycol. 1: 333 (Lund, 1821
- Daedalea sepiaria subsp. sepiaria (Wulfen) Fr., 1821 name="indexfungorum"/>;
- Daedalea sepiaria var. undulata (Hoffm.) Pers., 1828
- Daedalea ungulata Lloyd, 1915
- Gloeophyllum ungulatum (Lloyd) Imazeki, 1943
- Lenzites argentina Speg., '1898
- Lenzites sepiaria (Wulfen) Fr., 1889
- Merulius sepiarius (Wulfen) Schrank, 1789
- Merulius sepiarius var. sepiarius (Wulfen) Schrank, 1789
(na podstawie Species Fungorum[2]).
Gatunki podobne [edytuj]
Jest kilka podobnych gatunków niszczyc. Niszczyca jodłowa (Gloeophyllum abietinum) ma ciemniejsze zabarwienie (brak w nim odcieni barwy żółtej i pomarańczowej) oraz blaszki luźne, grube. Rośnie tylko na drewnie drzew iglastych. Niszczyca belkowa (Gloeophyllum trabeum) rosnie na drewnie zarówno iglastym, jak liściastym, ale hymenofor ma w postaci labiryntowatych lub anastomozujących blaszek<ref name=Wojewoda/..
Przypisy
- ↑ Bisby, Roskov, Orrell, Nicolson, Paglinawan, Bailly, Kirk, Bourgoin, Baillargeon: 2009 Annual Checklist (ang.). W: Species 2000 & ITIS Catalogue of Life [on-line]. [dostęp 1 stycznia 2010].
- ↑ 2,0 2,1 CABI Bioscience Databases. [dostęp 2011-11-15].
- ↑ 3,0 3,1 3,2 Barbara Gumińska, Władysław Wojewoda: Grzyby i ich oznaczanie. Warszawa: PWRiL, 1985. ISBN 83-09-00714-0.
- ↑ 4,0 4,1 4,2 4,3 Till R. Lohmeyer, Ute Kũnkele: Grzyby. Rozpoznawanie i zbieranie. Warszawa: 2006. ISBN 978-1-40547-937-0.
- ↑ 5,0 5,1 Andreas Gminder: Atlas grzybów jak bezbłędnie oznaczać 340 gatunków grzybów Europy Środkowej. 2008. ISBN 978-83-258-0588-3.
