Letnie Igrzyska Olimpijskie 1896

Z Wikipedii

I Letnie Igrzyska Olimpijskie
IO 393	IO 1900
Stolica igrzysk	Grecja Ateny
Liczba ekip	14
Liczba sportowców	245 (245 mężczyzn i 0 kobiet)
Liczba konkurencji	43 w 9 dyscyplinach
Otwarcie	6 kwietnia 1896
Oficjalne otwarcie	Jerzy I Grecki
Zamknięcie	15 kwietnia 1896
Stadion	Panathinaiko
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Pierwsze Letnie Igrzyska Olimpijskie odbyły się w dniach od 6 kwietnia do 15 kwietnia 1896 w Atenach w Grecji. Były to pierwsze nowożytne igrzyska olimpijskie. Ateny zostały wybrane na gospodarza zawodów w 1894 podczas kongresu zorganizowanego przez Pierre de Coubertina w Paryżu, na którym powołano także do życia Międzynarodowy Komitet Olimpijski.

Pierre de Coubertin pragnął, aby pierwsze nowożytne igrzyska olimpijskie zostały rozegrane w kraju, w którym narodziła się idea olimpijska. Jednak trudna sytuacja gospodarcza Grecji oraz brak akceptacji na organizację tak dużej imprezy ze stron władz rządzących tego kraju spowodowały przyznanie igrzysk Budapesztowi, stolicy państwa obchodzącego w 1896 roku jubileusz tysiąclecia swojego istnienia. Ostatecznie jednak, po upadku rządu premiera Grecji Charilaos Trikupis, nowe władze poparły projekt zorganizowania tej imprezy w Atenach co spotkało się z natychmiastową reakcją MKOL, który podjął decyzję o zmianie miejsca zmagań olimpijskich.

Giorgios Averoff, grecki milioner, mieszkający w Kairze przyczynił się do zorganizowania tych igrzysk ofiarując fundusze na budowę olimpijskiego stadionu.

Innymi źródłami finansowania były np. sprzedaż znaczków o tematyce sportowej i loteria.

Igrzyska ceniono za dobrą organizację i imprezy kulturalne, takie jak uroczyste spektakle antycznych tragedii. Uroczystego otwarcia igrzysk dokonał król Grecji Jerzy I Glücksburg.

Na zakończenie igrzysk George Stuart Robertson wygłosił napisaną przez siebie odę w języku starogreckim, a następnie uhonorowano wszystkich zwycięzców. Otrzymali oni dyplomy, medale oraz gałązki oliwne.

Spis treści 1 Wyniki 2 Państwa uczestniczące 2.1 Państwa, które ostatecznie nie wystartowały 3 Otwarcie Igrzysk 4 Medaliści 5 Przebieg 5.1 Dzień pierwszy (6 kwietnia) 5.2 Dzień drugi (7 kwietnia) 5.3 Dzień trzeci (8 kwietnia) 5.4 Dzień czwarty (9 kwietnia) 5.5 Dzień piąty (10 kwietnia) 5.6 Dzień szósty (11 kwietnia) 5.7 Dzień siódmy (12 kwietnia) 5.8 Dzień ósmy (13 kwietnia) 5.9 Dzień dziewiąty (14 kwietnia) 5.10 Dzień dziesiąty (15 kwietnia) 6 Zamknięcie Igrzysk 7 Klasyfikacja medalowa 8 Przypisy

[edytuj] Wyniki

* gimnastyka	* pływanie	* szermierka
* kolarstwo	* podnoszenie ciężarów	* tenis ziemny
* lekkoatletyka	* strzelectwo	* zapasy

[edytuj] Państwa uczestniczące

1. Australia (mimo że Australia była wtedy częścią Wielkiej Brytanii, to dwa medale zdobyte przez Tedd'yego Flacka są wliczane do dorobku medalowego Australii)
2. Austria (mimo że formalnie Austria wchodziła wtedy w skład Austro-Węgier, to ich medale są liczone osobno)
3. Bułgaria (kraj reprezentował mieszkający w Bułgarii szwajcarski gimnastyk Charles Champaud; różne źródła różnie interpretują jego narodowość, jedne jako Szwajcara, inne jako Bułgara)
4.  Chile (Chile miało być reprezentowane przez Luisa Subercaseauxa w biegach na 100, 400 i 800 metrów, lecz w żadnym oficjalnym raporcie przy nazwisku Chilijczyka nie widnieje żaden wynik)
5.  Dania
6.  Francja
7.  Grecja (w barwach Grecji startował też jeden Cypryjczyk oraz dwóch zawodników ze Smyrny)
8.  Niemcy
9. Stany Zjednoczone
10.  Szwajcaria
11. Szwecja
12. Węgry (mimo że formalnie Węgry wchodziły wtedy w skład Austro-Węgier, to ich medale są liczone osobno; w barwach Węgier startowali też zawodnicy z leżącej dziś w granicach Serbii Wojwodiny oraz ze Słowacji)
13.  Wielka Brytania
14.  Włochy

[edytuj] Państwa, które ostatecznie nie wystartowały

 Belgia i  Rosja miały startować, lecz te dwie reprezentacje się wycofały. Wątpliwy jest udział reprezentanta  Chile w zawodach, ponieważ przy jego nazwisku nie widnieje żaden wynik. Wiele źródeł jako kolejną reprezentację na tej liście podaje  Włochy, lecz pewne jest, że reprezentant Włoch Giuseppe Rivabella brał udział w strzelectwie.

[edytuj] Otwarcie Igrzysk

Otwarcie Igrzysk pierwszej Olimpiady ery nowożytnej nastąpiło 6 kwietnia 1896 roku. Był to Poniedziałek Wielkanocny dla katolików i protestantów, a także rocznica uzyskania niepodległości przez Greków.

Stadion Panatenajski był wypełniony 80 tysiącami widzów, włączając w nich króla Grecji, jego żonę Olgę i ich synów. Po przemówieniu przewodniczącego Komitetu Organizacyjnego, król Grecji ogłosił otwarcie igrzysk mówiąc:

"I declare the opening of the first international Olympic Games in Athens. Long live the Nation. Long live the Greek people."^[1]

Później, 150-osobowy chór śpiewając przedstawił Olimpijski Hymn, z muzyką stworzoną przez Spyrosa Samarasa, oraz słowami napisanymi przez poetę Kostisa Palamasa. Hymn został bardzo dobrze przyjęty i publiczność domagała się bisu.

[edytuj] Medaliści

Patrz: Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich 1896

[edytuj] Przebieg

[edytuj] Dzień pierwszy (6 kwietnia)

Igrzyska rozpoczęły się trzema eliminacjami w biegach na dystansie 100 m, które zostały wygrane przez Amerykanów. Pierwszym finałem igrzysk był trójskok, wygrany przez Amerykanina Jamesa Connolly'ego. Tym samym został on pierwszym mistrzem olimpijskim od czasów starożytnych. Jako drugi złoty medal zdobył Amerykanin Robert Garrett w rzucie dyskiem - pokonując Greków, którzy liczyli na sukces w tej dziedzinie. Garrett, który nie startował wcześniej w tej dyscyplinie (pierwszy raz pojawiła się na nowożytnej olimpiadzie), trenował z cięższym dyskiem i dopiero po przyjeździe na zawody przekonał się, że dyski są lżejsze i łatwiej nimi rzucać.

[edytuj] Dzień drugi (7 kwietnia)

Drugiego dnia rozpoczęła się rywalizacja w szermierce, gdzie startowali zarówno amatorzy jak i zawodowcy. Była to jedyna dyscyplina, która była skierowana głównie do profesjonalistów - przez długi okres w igrzyskach nie mogli startować zawodowcy. W finale amatorów spotkali się dwaj Francuzi - zwycięstwo odniósł Eugène-Henri Gravelotte. Złoty medal w kategorii dla profesjonalistów zdobył Grek Leonidas Pyrgos, stając się pierwszym greckim medalistą czasów nowożytnych.

Na stadionie wciąż dominowali Amerykanie, wygrywając skok w dal (Ellery Clark), pchnięcie kulą (drugi tytuł Garretta) oraz bieg na 400 m (Tom Burke). W czwartej konkurencji - biegu na 1500 m - zwyciężył Australijczyk Teddy Flack.

Przeprowadzono też konkurs w podnoszeniu ciężarów. W tej dyscyplinie zwyciężył Launceston Elliot z Wielkiej Brytanii, zaś srebrny medal trafił do Viggo Jensena z Danii.

[edytuj] Dzień trzeci (8 kwietnia)

Rankiem zostały przeprowadzone eliminacje do strzelectwa i pierwsze mecze tenisowe. Jedynym finałem dnia było kolarstwo - zawodnicy konkurowali na liczącej 100 km trasie. Z dwóch finiszujących zawodników szybszy okazał się Leon Flameng z Francji i to on zdobył złoto.

[edytuj] Dzień czwarty (9 kwietnia)

Zawody w strzelectwie z odległości 200 m wygrał Grek Pantelis Karasevdas. Na stadionie odbył się bieg na 800 m, gdzie Teddy Flack zdobył swój drugi medal . W gimnastyce, zarówno drużynowo jak i indywidualnie, głównie zwyciężyli Niemcy. Indywidualnie złoto zdobyli: Carl Schuhmann oraz Hermann Weingartner. W pozostałych konkurencjach gimnastyki zwycięstwo odnieśli Grek Joannis Mitropulos i Louis Zutter ze Szwajcarii.

[edytuj] Dzień piąty (10 kwietnia)

W tym dniu na igrzyskach pojawiła się nowa konkurencja - maraton - zaproponowana przez Francuzów. Nazwa konkurencji wzięła się od legendarnego żołnierza Filippidesa, który w 490 roku p.n.e. miał przebiec odległość dzielącą miasto Maraton i Ateny, aby dostarczyć wiadomość o zwycięstwie Greków nad Persami. Grecy ze względów historycznych bardzo liczyli na sukces w tej konkurencji, zwłaszcza, że żaden Grek nie odniósł jeszcze zwycięstwa w lekkoatletyce.

Początkowo prowadził Australijczyk Teddy Flack, który musiał jednak opuścić wyścig z powodu upadku. Wtedy prowadzenie objął grecki biegacz Spyridon Luis i nie oddał go aż do mety. Na stadionie został owacyjnie przywitany przez publiczność. Luisowi udało się pokonać dystans w czasie mniejszym niż 3 godziny. Drugie miejsce zajął Grek Kharilaos Vasilakos, zaś trzecia pozycja przypadła Węgrowi Gyula Kellnerowi.

[edytuj] Dzień szósty (11 kwietnia)

11 kwietnia odbyło się 13 finałów. Były to finały w kolarstwie (3 finały), strzelectwie (3 finały), pływaniu (wszystkie 4 finały) tenisie ziemnym (obydwa finały) oraz finał w zapasach. Zwycięzcami konkurencji z 6 dnia Igrzysk zostali: Paul Masson (trzykrotnie w kolarstwie), Sumner Paine, Ioannis Phrangoudis i Georgios Orphanidis (w strzelectwie), Alfréd Hajós (dwukrotnie), Ioannis Malokinis, Paul Neumann (w pływaniu), John Pius Boland (dwukrotnie) i Friedrich Traun (w tenisie ziemnym) i Carl Schuhmann (w zapasach)
Po zwycięstwie w pływaniu stylem dowolnym, kiedy Alfréd Hajós przepłynął 1200 m w lodowatej wodzie Morza Śródziemnego, dzielących miejsce gdzie wysadzono go z łódki i brzeg, powiedział: „Moje pragnienie przeżycia całkowicie pokonało pragnienie zwycięstwa”.^[2]

[edytuj] Dzień siódmy (12 kwietnia)

Tego dnia odbyły się 2 finały: ostatni finał w strzelectwie oraz przedostatni finał w kolarstwie. Zwycięzcami tych finałów byli: Aristidis Konstandinidis (kolarstwo) oraz Georgios Orphanidis (strzelectwo)

[edytuj] Dzień ósmy (13 kwietnia)

Tego dnia odbył się ostatni finał I Nowożytnych Igrzysk Olimpijskich był to wyścig 12-godzinny, który został wygrany przez Austriaka Adolfa Schmala .

[edytuj] Dzień dziewiąty (14 kwietnia)

Tego dnia nie odbyły się żadne konkurencje. Także tego dnia miało odbyć się zamknięcie Igrzysk, jednak zostało one przełożone ze względu na opady deszczu.

[edytuj] Dzień dziesiąty (15 kwietnia)

Tego dnia odbyło się oficjalne zamknięcie igrzysk przez króla Grecji.

[edytuj] Zamknięcie Igrzysk

Osoba która miała zamknąć igrzyska była od początku trzymana w tajemnicy. Ceremonia została przełożona z wtorku na środę ze względu na opady deszczu. Królewska rodzina podobnie jak przy otwarciu igrzysk także uczestniczyła i w zamknięciu. George S. Robertson zacytował mowę w języku starogreckim.

Następnie król Grecji rozdał nagrody triumfatorom. Inaczej niż dziś, zwycięzcy odbierali srebrne medale, a zawodnicy z drugich miejsc brązowe. Niektórzy sportowcy dostali także dodatkowe nagrody, np. Spyridon Luis otrzymał z rąk Michaela Brala puchar za zwycięstwo w maratonie. Podczas grania hymnu olimpijskiego król Grecji oficjalnie ogłosił zamknięcie igrzysk, mówiąc:

I declare the First International Olympic Games terminated. (Ogłaszam pierwsze międzynarodowe igrzyska za zamknięte).

[edytuj] Klasyfikacja medalowa

lp.	Państwo	Złoty*	Srebrny*	Brązowy*	Suma
1	Stany Zjednoczone	11	7	2	20
2	Grecja	10	19	17	46
3	Niemcy	6	5	2	13
4	Francja	5	4	3	12
5	Wielka Brytania	2	3	2	7
6	Węgry	2	1	3	6
7	Austria	2	1	2	5
8	Australia	2	0	0	2
9	Dania	1	2	3	6
10	Szwajcaria	1	2	0	3
11	Drużyna mieszana	1	1	1	3

*Podczas IO 1896 nie było tak jak w dzisiejszych czasach medali, za 1. miejsce był przyznawany medal srebrny, za miejsce 2. medal brązowy, natomiast za miejsce trzecie medali nie przyznawano.

 Włochy, Szwecja, Bułgaria i  Chile także brały udział w Igrzyskach, ale nie zdobyły żadnych medali.

Przypisy

p • d • e Igrzyska olimpijskie Letnie igrzyska olimpijskie Ateny 1896 • Paryż 1900 • St. Louis 1904 • Londyn 1908 • Sztokholm 1912 • Berlin 1916 (odwołane) • Antwerpia 1920 • Paryż 1924 • Amsterdam 1928 • Los Angeles 1932 • Berlin 1936 • 1940 • 1944 • Londyn 1948 • Helsinki 1952 • Melbourne 1956 • Rzym 1960 • Tokio 1964 • Meksyk 1968 • Monachium 1972 • Montreal 1976 • Moskwa 1980 • Los Angeles 1984 • Seul 1988 • Barcelona 1992 • Atlanta 1996 • Sydney 2000 • Ateny 2004 • Pekin 2008 • Londyn 2012 • 2016 Zimowe igrzyska olimpijskie Chamonix 1924 • St. Moritz 1928 • Lake Placid 1932 • Garmisch-Partenkirchen 1936 • 1940 • 1944 • St. Moritz 1948 • Oslo 1952 • Cortina d'Ampezzo 1956 • Squaw Valley 1960 • Innsbruck 1964 • Grenoble 1968 • Sapporo 1972 • Innsbruck 1976 • Lake Placid 1980 • Sarajewo 1984 • Calgary 1988 • Albertville 1992 • Lillehammer 1994 • Nagano 1998 • Salt Lake City 2002 • Turyn 2006 • Vancouver 2010 • Soczi 2014  Portal:Igrzyska olimpijskie • Wikimedia Commons • Wikicytaty