Stary Ochędzyn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Stary Ochędzyn
Stary Ochędzyn
Państwo  Polska
Województwo łódzkie
Powiat wieruszowski
Gmina Sokolniki
Strefa numeracyjna (+48) 62
Kod pocztowy 98-420
Tablice rejestracyjne EWE
SIMC 0208752
Położenie na mapie województwa łódzkiego
Mapa lokalizacyjna województwa łódzkiego
Stary Ochędzyn
Stary Ochędzyn
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Stary Ochędzyn
Stary Ochędzyn
Ziemia 51°18′N 18°16′E/51,300000 18,266667Na mapach: 51°18′N 18°16′E/51,300000 18,266667

Stary Ochędzynwieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie wieruszowskim, w gminie Sokolniki. Przysiółki Srojków i Zajęca. Przez Ochędzyn Stary przepływa rzeka Brzeźnica, obecnie w formie rowu melioracyjnego. Zabytkowy kościół drewniany p. wezw. św. Anny, szkoła podstawowa.

Od 1245 do 28 lipca 1794 stanowi własność klasztoru Cysterek z Łubnic. W posiadaniu konwentu cysterek w Ołoboku pozostanie aż do kasacji klasztoru. W roku 1250 przeniesiona na prawo niemieckie. W roku 1552 wieś liczyła 13 łanów kmiecych, miała kościół parafialny oraz młyn. W roku 1720 kościół posiadał 3 ołtarze. Według prawa zwyczajowego pleban sokolnicki odprawiał w nim nabożeństwo co trzecią niedzielę.

W Tabelli Miast, Wsi, Osad Królestwa Polskiego... z r. 1827 wzmiankowany jako wieś Ochędzyń, w województwie kaliskiem, obwodzie wieluńskim, powiecie ostrzeszowskim, parafii Sokolniki, wł. rządowa, 64 domy, 438 ludności, 3 mile od miasta obwodowego.[1]

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kaliskiego.

Wzmianka z 1886 r[edytuj | edytuj kod]

Edmund Callier napisał o wsi na stronie 362 tomu VII Słownika geograficznego Królestwa Polskiego r. wyd. 1886:

Ochędzin, Ochędożyn al. Ochądzin, wś kośc. nad rz. Brzeźnicą, pow. wieluński, gm. i paraf. Sokolniki, odl. 8 km. na wschód od Wieruszowa a 22 w. od Wielunia. Ma 117 domów., 553 mieszkańców. Posiada kościół drewniany filialny i szkołę początkową ogólną. W r. 1245 Przekazali Wierzbięta i Racława, wdowa po Klemensie, kasztelanie krakowskim, zakładającemu się w Łubnicy klasztorowi pp. cystersek między innemi włościami także O., z warunkiem atoli, że w razie gdyby wspomn. zakonnice wyniosły się z Łubnicy, O. wraz z innemi osadami przypadłby klasztorowi Staniąteckiemu. O. był dotąd, o ile się zdaje, własnością klasztoru Ołobockiego. W 1249 r. potwierdza ks. Bolesław, syn Odonicza, tę posiadłość; następnego znów roku pozwala Przemysław I klasztorowi Łubnickiemu osadzać O. na prawie niemieckiem; r. 1253 nadają ks Przemysław i Bolesław podobny przywilej klasztorowi Ołobockiemu (kod. Wielkop.). Za czasów arcybiskupa Łaskiego (Lib. Ben. III. 150) kościół ochędziński, wystawiony z drzewa przez cysterki ołobockie, był filią do Sokolnik. Regestra poborowe z r. 1552 - 1553 wykazują O. jako wieś parafialną. Kościół ochędziński ma 3 ołtarze, z których jeden sprawiony był w r. 1720; według starodawnego zwyczaju pleban sokolnicki odprawia w nim nabożeństwo parafialne co trzecią niedzielę. 2) O., straż leśna w podleśnictwie rządowem Chróścin, pow. wieluński. E. Cal.
brama - dzwonnica kościoła pw. św. Anny w Starym Ochędzynie

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Literatura[edytuj | edytuj kod]