Strefa mroku (film)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Strefa mroku
Thilight Zone: The Movie
Gatunek horror
Rok produkcji 1983
Kraj produkcji  Stany Zjednoczone
Język angielski
wietnamski
francuski
niemiecki
Czas trwania 101 min
Reżyseria John Landis
Steven Spielberg
Joe Dante
George Miller
Scenariusz John Landis
(prolog, 1 nowela)
Richard Matheson
(nowele 2–4)
Josh Rogan
(2 nowela)
niewymieniony:
Robert Garland
Główne role Dan Aykroyd
Vic Morrow
Scatman Crothers
Kathleen Quinlan
John Lithgow
Muzyka Jerry Goldsmith
Zdjęcia Stevan Larner
(prolog, 1 nowela)
Allen Daviau
John Hora
(3 nowela)
Scenografia James D. Bissell
Kostiumy Deborah Lynn Scott
Montaż Malcolm Campbell
(prolog, 1 nowela)
Michael Kahn
(2 nowela)
Tina Hirsch
(3 nowela)
Howard E. Smith
(4 nowela)
Produkcja John Landis
Steven Spielberg
Kathleen Kennedy
(2 nowela)
Jon Davison
Michael Finnell
(3 nowela)
Wytwórnia Warner Bros. Pictures

Strefa mrokuamerykański horror, będący kinową wersją serialu telewizyjnego z lat 50. o tym samym tytule. Składa się z czterech historii opowiedzianych przez różnych reżyserów.

Prolog[edytuj | edytuj kod]

Film zaczyna się od chwili, kiedy kierowca i jego pasażer jadą samochodem bardzo późną porą. Razem śpiewają cover Midnight Special grupy Creedence Clearwater Revival granej na kasecie, która nagle się psuje. Para między sobą gra w odgadywanie piosenek przewodnich z seriali, potem rozmowa schodzi na temat tego, co ich straszy. Następnie zaczynają dyskutować na temat swoich ulubionych odcinków z serialu Strefa mroku. Wtedy pasażer pyta kierowcy: Czy chcesz zobaczyć coś naprawdę przerażającego?. Kierowca ma wątpliwości, ale po pewnym czasie zbacza z drogi, jego przyjaciel oddala się i odwraca się, wtedy kierowca widzi a kiedy pojawia się przodem do niego, widzi demonicznego, rozpadającego się potwora, który go atakuje. Scena kończy się wewnątrz samochodu.

Występują

Nowela pierwsza[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza i jedyna oryginalna nowela tego filmu została wyreżyserowana przez Johna Landisa. Jest bardzo luźno oparta na odcinkach z serialu A Quality of Mercy i Deaths-Head Revisited. Bohaterem jest Bill Connor – bigot, który mówi bez owijania w bawełnę. Staje się zgorzkniały, kiedy nie otrzymuje awansu w pracy. Idzie do baru razem ze znajomymi. Po wypiciu dużej ilości alkoholu, zaczyna mówić krzywdzące i rasistowskie uwagi dotyczące Murzynów, Azjatów i Żydów, co zwraca uwagę grupy czarnoskórych, którzy czuja się urażeni. Kiedy Bill bardzo wściekły wychodzi z baru, zauważa, że nie znajduje się na parkingu, tylko w okupowanej Francji podczas II wojny światowej. Wtedy spotyka patrol SS-manów, którzy dostrzegają w nim Żyda. Po pościgu przez całe miasto, Bill przenosi się w czasie do lat 50. w stanie południa USA, gdzie członkowie Ku-Klux-Klanu widzą w nim Murzyna i próbują go zlinczować. Bill jest wystraszony i próbuje wyjaśnić, że jest biały. Podczas próby ucieczki znów przenosi się w czasie, do okresu wojny wietnamskiej, gdzie jako Wietnamczyk jest nie bity na śmierć przez amerykańskich żołnierzy. Bill trafił w skóry ludzi, do których był uprzedzony. Wybuch granatu rzuconego przez żołnierzy znowu przenosi go do Vichy, gdzie zostaje schwytany przez nazistów i trafia do pociągu wraz z innymi Żydami, bez szans na ratunek ani na odkupienie. Daremnie próbuje wołać o pomoc, a pociąg oddala się i jedzie prawdopodobnie do obozu koncentracyjnego lub obozu śmierci.

Podczas realizacji tej noweli doszło na planie do tragedii: troje aktorów zginęło w katastrofie śmigłowca.

Występują

Nowela druga[edytuj | edytuj kod]

Nowelę drugą nakręcił Steven Spielberg i jest ona remakiem odcinka Kick the can. Pan Bloom właśnie przeniósł się do domu spokojnej starości w Sunnyvale. Po przyjeździe, jest życzliwy i uśmiechnięty, gdy słyszy innych starszych ludzi, którzy przeżyli radość swojego życia, których doświadczyli jako młodzi ludzie. Pan Bloom sugeruje im, że choć są starzy to nie znaczy, że nie mogą już cieszyć się życiem, i że czucie się młodym nie musi iść w parze z wiekiem. Później im mówi, że późno w nocy obudzi ich i zagrają w kopnij puszkę. Wszyscy się zgadzają z wyjątkiem zgorzkniałego i sceptycznego Leo Conroya, którzy twierdzi, że to niemożliwe, by nadal być aktywnym fizycznie i bawić się tak jak dzieci. Tej nocy pan Bloom zabiera wszystkich chętnych i wyjaśnia zasady gry. Wtedy wszyscy zmieniają się w siebie jako dzieci. Mimo, że znów cieszą się młodością widzą też, że przynosi to nie tylko dobre, ale i złe momenty. Nowela kończy się, gdy Bloom opuszcza dom starców i Conroy radośnie kopię puszkę po podwórzu odkrywając, że bycie młodym duchem jest bardzo ważne.

Występują

Nowela trzecia[edytuj | edytuj kod]

Trzecia nowela to wariacja lub sequel odcinka It's Good Life i nakręcił ją Joe Dante. Helen Foley jest dobroduszną, młodą nauczycielką, która szuka nowej pracy. Podczas wizyty w barze, widzi jak kilkuletni chłopiec zaczepiany przez grupę pijaków "przypadkowo" wyłącza telewizor. Wkrótce po tym, Helen wychodzi. Nie zważając na nic, na parkingu wsiada w samochód i jedzie tyłem do chłopca, niszcząc jego rower. Helen proponuje chłopcu, Anthony'emu, podwiezienie do domu. Tak trafiają do domu Anthony'ego, który jest dużą wiejską posiadłością. Kiedy Helen trafia na miejsce, poznaje jego rodzinę wujka Walt i jego siostrę Helen. Zauważa, że rodzina wygląda na zastraszoną, ale ignoruje to. Anthony oprowadza ją po swoim domu, wliczając w to pokój siostry; Anthony mówi Helen, że ona ma "inną" siostrę, która miała wypadek. Kiedy rodzina je obiad Helen zauważa, że składa się on z ulubionych posiłków Anthony’ego: głownie fast foodu, łącznie z burgerem z masłem orzechowym. Podczas obiadu Ethel krzyczy na Anthony'ego i jej talerz bez powodu rozbija się o ziemię. Po spełnieniu obietnicy o podwiezieniu Anthony'ego, Helen próbuje wyjść; wtedy zauważa, że Anthony posiada nadprzyrodzone moce, dzięki którym może robić wszystko, na co ma ochotę, jak chociażby zniknięcie ludzi i pojawianie się postaci z kreskówek. Helen prosi o wyjście, ale Anthony nalega by zobaczyła „sztuczkę” wujka Walta. Walt nie jest pewne co znajduje się w kapeluszu, który dostaje od dziecka i niechętnie wyjmuje białego królika. Rodzina odczuwa ulgę i klaszcze, ale potem królik zmienia się w demonicznego królika na chwilę przed zniknięciem. Obecni ludzie informują ją, że nie są prawdziwą rodziną, i że kupili ten dom pod warunkiem Anthony'ego, że będą jego rodzicami. Wyjaśniają jej, że nie mogą odejść. Helen znajduje notatkę na podłodze napisaną przez prawdziwego członka rodziny z treścią: Pomóż NAM! Anthony jest potworem. Po krótkim śledztwie okazuje się, że notatkę napisała Ethel i Anthony używając swoich mocy, umieszcza Ethel w telewizorze, gdzie zostaje zabita przez postać rysunkową wyglądającą jak smok. Potem rodzina „wybucha gniewem” na Anthony’ego i ten doprowadza do zniknięcia ich i domu, a on i Helen stają się otoczeni przez otchłań. Helen obiecuje zostać przyjaciółką Anthony’ego pod warunkiem, że nie będzie nadużywał swoich mocy.

Występują

Nowela czwarta[edytuj | edytuj kod]

Nowela czwarta i ostatnia jest remakiem odcinka Nightmare at 20,000 Feet i wyreżyserował go George Miller. John Valentine jest nerwowym i zestresowanym pasażerem linii lotniczych. Wszystko zaczyna się od momentu, kiedy stewardesy próbują wyciągnąć Valentine z toalety, który odświeża się po ataku paniki. Kiedy Valentine zajmuje swoje miejsce, zauważa gremlina schowanego w skrzydle samolotu i zaczyna panikować…

Występują

Nagrody i nominacje[edytuj | edytuj kod]

Nagrody Saturn 1983

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]