Surillo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Surillo białonosy)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Surillo
Conepatus leuconotus[1]
(Lichtenstein, 1832)
Surillo
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd drapieżne
Rodzina skunksowate
Rodzaj Conepatus
Gatunek surillo
Synonimy
  • chinga (Molina, 1865)
  • filipensis Merriam, 1902
  • intermedia (Saussure, 1861)
  • longicaudata (Tomes, 1861)
  • marputio (Gray, 1865)
  • mearnsi Merriam, 1902
  • mesoleucus (Lesson, 1865)
  • molinae (Lichenstein, 1865)
  • nasuta (Bennett, 1833)
  • nelsoni Goldman, 1922
  • nicaraguae J. A. Allen, 1910
  • nicaraguus Goodwin, 1946
  • pediculus Merriam, 1902
  • putorius (Mutis, 1865)
  • sonoriensis Merriam, 1902
  • texensis Merriam, 1902
  • venaticus Goldman, 1922
  • fremonti F. W. Miller, 1933
Podgatunki

zobacz opis w tekście

Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Surillo (Conepatus leuconotus) – gatunek drapieżnika z rodziny skunksowatych[3]. Występuje w południowej części Stanów Zjednoczonych i w Ameryce Środkowej.

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Do gatunku surillo zalicza się trzy podgatunki[4]:

  • C. l. leuconotus Lichtenstein, 1832
  • C. l. figginsi F. W. Miller, 1925
  • C. l. telmalestes Bailey, 1905

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Sierść surillo jest biała w części grzbietowej i w górnej części ogona. Pozostałe partie futra są czarne. Długość ciała – ok. 40 cm, ogona – ok.27 cm. Samice surillo są mniejsze od samców[3].

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Występuje na terenach zalesionych i otwartych od południowej części USA do Nikaragui.

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Surillo prowadzi samotny, nocny tryb życia zwierzę. Samica rodzi od 2 do 5 młodych w miocie.

Ekologia[edytuj | edytuj kod]

Surillo zakłada gniazda w terenach skalistych lub zajmuje nory po innych ssakach. Żywi się głównie owadami i ich larwami, ale chętnie zjada także drobne kręgowce i owoce. Jest odporny na jad wężów[3].

Przypisy

  1. Conepatus leuconotus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Conepatus leuconotus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. 3,0 3,1 3,2 Kazimierz Kowalski (redaktor naukowy), Adam Krzanowski, Henryk Kubiak, G. Rzebik-Kowalska, L. Sych: Mały słownik zoologiczny: Ssaki. Wyd. IV. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991. ISBN 83-214-0637-8.
  4. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Conepatus leuconotus. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 31 grudnia 2012]