Szklarka błyszcząca

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Szklarka błyszcząca
Oxychilus cellarius[1]
(O.F. Müller, 1774)
Szklarka błyszcząca
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ mięczaki
Gromada ślimaki
Rząd trzonkooczne
Rodzina Oxychilidae
Rodzaj Oxychilus
Gatunek szklarka błyszcząca
Synonimy
  • Helix cellaria Müller, 1774
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Szklarka błyszcząca (Oxychilus cellarius) – gatunek ślimaka trzonkoocznego z rodziny Oxychilidae, dawniej zaliczany do szklarkowatych (Zonitidae s. l.). Jest to ślimak z charakterystyczną dla szklarkowatych gładką i półprzezroczystą muszlą. Średnica muszli w przedziale od 9 do 14 mm, najczęściej w szarawych odcieniach. Skrętka muszli prawie płaska z wąskim dołkiem osiowym oraz owalnym otworem o ostrych brzegach. Ciało ślimaka jest dobrze widoczne poprzez ścianki skorupki i posiada kolor jasnoszary.

Szklarka błyszcząca występuje w zachodniej i środkowej Europie. Na obszarze Polski spotykana jest w zachodniej i południowej części kraju oprócz Beskidów i Bieszczadów. Jest drapieżnikiem, żywi się mniejszymi ślimakami i larwami owadów.

Szklarka błyszcząca podobnie jak szklarka czosnkowa (Oxychilus alliarius) po potarciu wydziela charakterystyczny czosnkowy zapach. Najprawdopodobniej odstrasza w ten sposób napastników.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Oxychilus cellarius w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Wesołowska Lubosza, Misiukiewicz Wojciech: Przewodnik do oznaczania organizmów występujących w lasach Wigierskiego Parku Narodowego. [1] [dotęp 05-09-2009]
  2. Rafał Wąsowski, Aleksander Penkowski: Ślimaki i małże Polski, Wydawnictwo Multico, 2003, ISBN 83-7073-347-6.