Torre de Belém

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Na mapach: 38°41′29″N 9°12′57″W/38,691389 -9,215833

Klasztor Hieronimitów i wieża Belém w Lizboniea
Obiekt z listy światowego dziedzictwa UNESCO
Torre Belém April 2009-4a.jpg
Kraj  Portugalia
Typ kulturowe
Spełniane kryterium III, VI
Charakterystyka #263
Regionb Europa i Ameryka Północna
Historia wpisania na listę
Wpisanie na listę 1983
na 7. sesji
a Oficjalna nazwa wpisana na liście UNESCO
b Oficjalny podział dokonany przez UNESCO
brak współrzędnych
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Torre de Belém – militarna budowla stojąca w Lizbonie, na jej zachodnim przedmieściu Belém, nieopodal Klasztoru Hieronimitów, u ujścia Tagu do oceanu. Jedna z największych atrakcji turystycznych stolicy Portugalii.

Torre de Belém wybudowano z polecenia portugalskiego króla Manuela I Szczęśliwego w latach 15151520. Wieżę zaprojektował Fernando de Arruda i uchodzi ona za jedyną zachowaną do dziś budowlę wzniesioną całkowicie w tzw. stylu manuelińskim. Postawiona w epoce wielkich odkryć geograficznych, wieża odgrywała rolę strażnicy lizbońskiego portu, stała się także punktem orientacyjnym dla wracających do ojczyzny żeglarzy i symbolem morskiej potęgi Portugalii. W okresach późniejszych pełniła funkcję więzienia. W wyniku wielkiego trzęsienia ziemi z 1755 budowla przeniesiona została ze środka rzeki w obecne miejsce. W 1833 przez dwa miesiące był tu więziony generał Józef Bem, twórca Legionu Polskiego w Portugalii.

W 1983 Torre de Belém wpisano na Listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Budowla mierzy 35 m. Jej najniższe piętra znajdują się pod powierzchnią wody. Środkowe kondygnacje ozdobione są wieloma balkonami z małymi zdobionymi kolumnami. Torre de Belém składa się z dwóch części: z bastionu oraz z 5-cioczęsciowej wieży w jego północnej części. Bastion ma kształt sześciokąta. Posiada nisko sklepioną kaplicę ze strzelnicami dla 17 armat. Jest pierwszym budynkiem, którym posiadał dwupoziomowy skład broni. Uważa się, że zapoczątkowało nowy trend w architekturze wojskowej[1].

Przypisy

  1. Studio Fenix: Zamki Europy. Wierzchy Parzeńskie: P.H.W. Fenix, s. 4-5. ISBN 978-83-62413-69-0. (pol.)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]