Tritlenek wolframu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tritlenek wolframu
Tlenek wolframu(VI) otrzymany przez utlenianie wolframu
Tlenek wolframu(VI) otrzymany przez utlenianie wolframu
Nazewnictwo
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny WO3
Masa molowa 231,84 g/mol
Wygląd żółty proszek
Identyfikacja
Numer CAS 1314-35-8
PubChem 14811[2]
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Tlenek wolframu(VI) (tritlenek wolframu), WO3nieorganiczny związek chemiczny z grupy tlenków kwasowych zawierający wolfram na VI stopniu utlenienia. Jest to cytrynowe ciało stałe (w wyższej temperaturze, pomarańczowe)[3]. Tworzy dwa hydraty: monohydrat WO3·H2O i dihydrat WO3·2H2O.

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Struktura krystaliczna tlenku wolframu(VI) jest zależna od temperatury. Może on przyjmować następujące struktury:

  • tetragonalną, w temperaturze >740 °C
  • rombową, w temperaturze od 330–740 °C
  • jednoskośną, w temperaturze od 17–330 °C
  • trójskośną, w temperaturze <17 °C

Otrzymywanie[edytuj | edytuj kod]

Otrzymuje się go w wyniku ogrzewania związków wolframu w atmosferze tlenu.

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Tritlenek wolframu nie rozpuszcza się w wodzie, ani w kwasach[3]. Dobrze rozpuszcza się w zasadach, w roztworach których tworzy wolframiany[3].

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Znalazł zastosowanie m.in. w przemyśle, przy produkcji luminoforu stosowanego w telewizorach, jako pigment do farb.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Physical Constants of Inorganic Compounds. W: CRC Handbook of Chemistry and Physics. David R. Lide (red.). Wyd. 90. Boca Raton: CRC Press, 2009, s. 4–97. ISBN 9781420090840.
  2. Tritlenek wolframu – podsumowanie (ang.). PubChem Public Chemical Database.
  3. 3,0 3,1 3,2 Adam Bielański: Podstawy chemii nieorganicznej. Wyd. 5. T. 2. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2007, s. 895-896. ISBN 978-83-01-13817-2.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tungsten trioxide China Tungsten Online
  • M.Litwin, S.Styka-Wlazło, J.Szymońska, Chemia ogólna i nieorganiczna. Kształcenie ogólne w zakresie rozszerzonym, Nowa Era, Warszawa 2004