Tunika z Argenteuil

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Seria artykułów o:
relikwiach chrześcijańskich
Relikwiarz

Relikwie
związane z Jezusem Chrystusem
Krzyż Prawdziwy
Całun Turyński (Turyn)
Całun z Manoppello (Manoppello)
Święty Graal (Walencja)
Chusta z Oviedo (Oviedo)
Suknia z Trewiru (Trewir)
Tunika z Argenteuil (Argenteuil)
Titulus Crucis (Rzym)
Święte schody (Rzym)
Włócznia Przeznaczenia (Watykan)
Korona cierniowa (Paryż)
Kolumna biczowania (Rzym)

Inne
Relikwiarz Trzech Króli (Kolonia)
Miecz świętego Piotra (Poznań)

Bazylika św. Dionizego w Argenteuil, gdzie przechowywana jest tunika

Tunika z Argenteuil – starożytna szata, przechowywana w Argenteuil we Francji. Zgodnie z tradycją, jest to autentyczna tunika zakładana bezpośrednio na ciało (hebr. sadin), którą nosił Jezus w dniu śmierci.

W Ewangelii[edytuj | edytuj kod]

Żołnierze zaś, gdy ukrzyżowali Jezusa, wzięli Jego szaty i podzielili na cztery części, dla każdego żołnierza po części; wzięli także tunikę. Tunika zaś nie była szyta, ale cała tkana od góry do dołu. Mówili więc między sobą: «Nie rozdzierajmy jej, ale rzućmy o nią losy, do kogo ma należeć». Tak miały się wypełnić słowa Pisma: Podzielili między siebie szaty, a los rzucili o moją suknię. To właśnie uczynili żołnierze. J 19,23-24

.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza historyczna adnotacja o Tunice pochodzi z końca VI w. Jej autorem jest św. Grzegorz z Tours. Napisał o szacie: "Mówi się, że jest ona przechowywana w bazylice Świętych Archaniołów w Galathai, mieście oddalonym ok. 150 km od Konstantynopola". Część historyków uważa, że chodziło tu o miasto Germia w Galacji, słynącej z bazyliki znanej jako miejsce kultu Archaniołów.

Fredegar pisał w 610 r., że w 590 r. w mieście Zafad niedaleko Jerozolimy została odnaleziona marmurowa skrzynia zawierająca świętą suknię, tę samą o którą żołnierze rzymscy rzucali losy.

W 614 r. Jerozolima została zdobyta przez Persów, którzy zrabowali wiele relikwii. Wśród nich, zdaniem wielu historyków, mogła być także Tunika. Gdy w 628 Herakliusz zwyciężył Persów, odzyskał Tunikę i była przechowywana w Wielkim Pałacu w Konstantynopolu.

Tunikę otrzymał prawdopodobnie Karol Wielki od cesarzowej bizantyńskiej św. Ireny jako prezent zaręczynowy. Karol przyjął Tunikę. W 814 r. podarował ją klasztorowi benedyktynek w Argenteuil, gdzie przeoryszą została jego córka Teodrada.

Aby ustrzec relikwię przed najazdem Normanów, Tunika została zamurowana w schowku w ścianie, wraz z listami poświadczającymi jej pochodzenie.

Szatę odnaleziono przypadkowo w 1156. Od tej pory jej losy są dobrze udokumentowane. Pisali o niej m.in. Robert z Torigni czy Mateusz Paryżanin. Tunika stała się sławna w dużej części Europy. Do Argenteuil dwukrotnie przyjechał św. Ludwik IX.

W 1567 Tunika ledwo przetrwała najazd protestantów - została krótko wcześniej ukryta[1].

Ślady na Tunice idealnie się pokrywają ze śladami na całunie turyńskim na plecach,również znaleziono krew grupy AB[2]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jean-Maurice Devals, Une si humble et si sainte tunique… : Enquête sur une énigme - La Sainte Tunique du Christ d'Argenteuil (relation de l'expérimentation au radiocarbone, recherches historiques), wyd. François-Xavier de Guibert, Paryż (czerwiec 2005)
  • Revue 'Monumental' czerwiec 2OO6: s.42, Serge Pitiot, détails de la datation au carbone 14 de 2004.
  • André Marion, Gérard Lucotte Le linceul de Turin et la tunique d'Argenteuil : Le point sur l'enquête, wyd. Presses de la Renaissance, marzec 2006 - ISBN: 2750902045
  • Collectif, La Sainte Tunique d'Argenteuil face à la science : Actes du colloque COSTA du 12.11.2005 à Argenteuil, wyd. François-Xavier de Guibert, Paryż (grudz. 2006)

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]