Miecz świętego Piotra

Z Wikipedii

Kopia miecza świętego Piotra w katedrze poznańskiej

Miecz świętego Piotra - miecz w kształcie tasaka, o rozszerzającej się ku końcowi głowni znajdujący się od wielu lat w zbiorach Muzeum Archidiecezjalnego w Poznaniu. Obecnie jego replika wykonana przez poznańskiego artystę Bogdana Puchalskiego eksponowana jest w bazylice archikatedralnej. Miecz wzmiankowany jest już przez Jana Długosza w Vitae Episcoporum Posnaniensium, opublikowanym w 1609, jako oryginalny miecz z czasów rzymskich, bądź kopia wykonana na zlecenie i pobłogosławiona przez papieża Jana XIII (Długosz wspomina papieża Stefana VIII, jednak we wspomnianym okresie papież ten już nie żył). Zgodnie z podaniem miecz należał do świętego Piotra, który miał nim odciąć ucho sługi arcykapłana podczas pojmania Jezusa Chrystusa w Getsemani. O mieczu pisze także w 1699 roku archidiakon przy poznańskiej katedrze opisując go jako fragment miecza św. Piotra trzymany w katedralnym skarbcu, lecz kilka razy do roku pokazywany wiernym. W 1721 ukazał się także dekret Kapituły Katedralnej nakazujący przeniesienie miecza, jako relikwii do kapitularza, jako godniejszego miejsca.

Na Ostrów Tumski trafił w 968 jako podarek Jana XIII dla biskupa Jordana lub Mieszka I. Przez wiele stuleci sądzono, że jest to replika pochodząca z X wieku, jednak badania wykonane przez naukowców z Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie dotyczące kształtu i typu stopu z jakiego wykonano miecz wskazują na to, że został on wykuty w I wieku naszej ery na wschodnich rubieżach Cesarstwa Rzymskiego^[1]. Natomiast przedstawiciele Wielkopolskiego Muzeum Wojskowego są ostrożniejsi w ocenie wieku miecza i bardziej skłonni przyjąć, że jest to średniowieczna kopia. Niektórzy historycy są skłonni wręcz datować miecz na pierwszą połowę XIV wieku.

Bez względu na to czy pochodzi on z I, X czy XIV wieku jest to broń, która obok Szczerbca ma najdłuższą udokumentowaną historię w kraju.

[edytuj] Opis miecza

Głownia wykuta z pojedynczego kawałka żelaza z dodaną przewiązką. Długość całkowita 70,2 cm (pierwotnie być może był dłuższy o 1-2cm, skrócenie wynika z korozji końca głowni), szerokość maksymalna 9,4 cm, w odległości 10,3 cm od nasady otwór o średnicy 0,4 cm.