Turbany

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Turbany
Turbinidae
Muszle przykładowych turbanów: Turbo petholatus (po lewej) oraz Turbo brunneus
Muszle przykładowych turbanów: Turbo petholatus (po lewej) oraz Turbo brunneus
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ mięczaki
Gromada ślimaki
Rząd Vetigastropoda
Rodzina turbany

Turbany (łac. Turbinidae) – rodzina ślimaków morskich.

Do rodziny turbanów należy wiele znanych gatunków zaliczanych do około 50 rodzajów. Główne rodzaje to:

  • Astrea
  • Guildfordia
  • Turbo, najważniejszy, dzielący się na podrodzaje:
    • Batillus
    • Callopoma
    • Lunatica
    • Lunella
    • Marmarostoma
    • Ninella
    • Ocana
    • Sarmaticus
    • Taeniaturbo
    • Turbo

Powierzchnia zewnętrzna muszli może być gładka, często bardzo kolorowa, albo urozmaicona spiralnie biegnącymi powrózkami, kolcami lub guzkami. Ostatni skręt charakteryzuje się nieproporcjonalnie większym rozdęciem niż skręty skrętki, dzięki czemu muszli przybiera wygląd trąbki. Ujście jest okrągłe lub eliptyczne, a jego wnętrze wyłożone warstwą perłową. Wrzeciono gładkie. U niektórych występuje dołek osiowy. Bardzo charakterystycznie wygląda wieczko: jest zwykle masywne, wapienne, kształtu okrągłego lub owalnego, niekiedy bardzo kolorowe i rzeźbione. Przód wieczka zazwyczaj wypukły, a na płaskim tyle widać spiralną strukturę budowy. Budowa wieczek jest jedną z ważniejszych cech pomagającą na pierwszy rzut oka odróżnić rodzinę turbanów od skrępów (Trochidae).

Ślimaki mają charakterystyczną wielką nogę, często prosto ściętą z przodu. Po obu jej bokach, w części grzbietowo-bocznej biegnie podłużny fałd zwany epipodium, od którego odchodzą długie czułki. Para długich czułków osadzona jest również na dobrze rozwiniętej głowie, dwa oczka znajdują się u ich podstawy. Ślimaki żywią się różnymi roślinami, najczęściej algami. Są rozdzielnopłciowe. Samice składają jaja wprost do wody. Z jaj wykluwają się wolno pływające larwy. Turbany zamieszkują płycizny morskie, pod rafami koralowymi lub porośnięte roślinnością łąki morskie.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wąsowski Rafał, Przewodnik MUSZLE, Wyd. Multico, Warszawa 2000

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Galeria[edytuj | edytuj kod]